شعر فارسی آیات غمزه

دل خوش نمی کنم به تسلای دشمنم/ صاحب عزا منم

افشین علاء — Tue, 17 Feb 2026 08:29:00 GMT

از سرو قامت پسران
از ساقه‌های نازک اندام دختران
غسال‌خانه‌ها شده مالامال،
باید پی کدام‌یک از پاره‌های تن
مبهوت و لال
با قامتی خمیده بگردم؟
با چشم کور خویش چگونه
دنبال نور دیده بگردم؟
نام یکی از این‌همه فرزندان
چون در شناسنامه‌ی من نیست،
پنداشتی که خاطرم آسوده‌ست؟
پنداشتی که یک سر سوزن توان و تاب
باقی است در تنم؟
نام مرا
در صدر کشته‌ها بگذارید
صاحب‌عزا منم!

‌از سردخانه آمده‌ام بیرون
با پای ردشده از خون
از خون پایمال
باید کسی به داد رسد، اما
جلادم آمده‌ست به استقبال!
تیغش در آستین
این درد را کجا ببرم؟
وقتی که دست یخ‌زده‌ام را
دستی نجس گرفته به دلداری
دست پلید فرقه‌ی خونخوار “ابستین”
با ادعای همدلی و یاری
این درد را کجا ببرم؟
وقتی سپاه مغول
اطراف صاحبان عزا را گرفته‌اند
با تاج‌های گل
آیا درست می‌شنوم؟
این همنوایی شوم
آیا برای غربت ایران است؟
یا این هجوم
این ناله‌های گنگ و شبیخون سایه‌ها
کابوس سهمناک شب صاحبان سوگ
هذیان تلخ شام غریبان است؟
اینها چه می‌کنند
در مجلس عزای جوانان میهنم؟
صاحب‌عزا منم!

از باختر
اکوان دیو،
نزدیک‌تر
کفتار طفل‌خوار تل‌آویو،
با پوزه‌های هرزه‌ی خون‌آشام
در سوگ پاره‌های تنم ضجه می‌زنند!
اینان که‌اند؟!
من با وجود شِکوه ز حکام
در کنج خانه، خون جگر می‌خورم ولی
دل خوش نمی‌کنم به تسلای دشمنم
صاحب‌عزا منم!

عفریت قرن، مادر داعش
تور عزا فکنده به سر
توری دگر در آب گل‌آلود
مانند آرواره‌‌ی تمساح

ماهی مگر بگیرد از این رود –
با خیلی از ندیمه و نوکر
زاری‌کنان مقابل رویم نشسته است!
این شوخی سخیف
جز وهن صاحبان عزا چیست؟
شیطان‌پرست فاسد کودک‌خوار
هرگز پی رهایی ما نیست!
زنهار از این سراب دروغین التیام
باید که در جواب
آب دهان به پوزه‌ی چرکش بیفکنم
ای جغد شوم! گم شو از این بام
صاحب‌عزا منم!
نوکیسه‌گان تازه به دوران رسیده‌ای
صاحب‌عزا شدند که عمری
بر سفره‌ی گشاده‌ی بیت‌المال
زالوصفت ز خون وطن باد کرده‌اند
حالا ولی
در برج‌های عاج
مشغول انتشار فراخوانند
تا کشته‌های تازه بگیرند
از مردمی که زخمی تاراج
دل خوش به این جماعت شیاد کرده‌اند
بی‌اعتنا به ناله‌ و هشدار و شیونم
صاحب‌عزا منم!

صاحب‌عزا منم که جوانان سینه‌چاک
وقتی زوال میهن خود را
فریاد می‌زنند
هورا نمی‌کشم
یا کف نمی‌زنم
زیرا ز هر طرف که فتد کشته‌ای به خاک
صاحب‌عزا منم!

هرچند زین درخت
هم خارهای هرز به دستم خلیده است
هم شاخه‌های منحرف خشک
پای مرا و پیرهنم را دریده‌ است،
هرگز به دام تیشه نمی‌افتم
دارد اگرچه آفت بسیار
هرگز به جان ریشه نمی‌افتم
با زخم استخوان هرسش می‌کنم ولی
از بن نمی‌کنم
صاحب‌عزا منم!

صاحب‌عزا منم که نمی‌خواهم
پژواک ضجه‌های جگرهای ریش را
با شیونی دوباره بیامیزم
یا در پی مطالبه‌ای موهوم
فرزند خویش را
از ریسمان پاره بیاویزم
تا کورسوی شعله‌ی امّید
بار دگر زبانه کشد اما
در های و هوی وهم رود بر باد
خود، آتشم ولی
تا عرش اگر زبانه کشد فریاد
هیزم در این تنور نمی‌ریزم
چون دود آن به چشم تو خواهد رفت
ای نور دیدگان!
بگذار سر به جای خیابان به دامنم
صاحب‌عزا منم…

یحیی! سریع باش، دم از صلح می‌زنند

مهدی جهاندار — Wed, 25 Jun 2025 01:53:00 GMT

کفتارها فراری و شیران سفیدرو
روباه‌ها هنوز به دنبال گفتگو!

قامت برای سجده به ابلیس بسته‌اند
ای اُف بر این اقامه و ای تُف بر این وضو!

تدبیر اگر مقابل غیرت بایستد
این غیرت است سینه‌سپر از چهارسو

یحیی! سریع باش، دم از صلح می‌زنند
یحیی! سریع باش، فریب‌اند و جنگ‌جو

"ما ملت امام حسینیم" را بخوان
"ما ملت امام حسینیم" را بگو

ای شانه زیر بار غم عشق داده‌ها!
دل‌ها به دست اوست، طپش‌ها به دست او

نه شما رنگ شناسید، نه ما رنگ پذیر

مسعود یوسف پور — Sun, 29 Dec 2024 10:54:00 GMT

ما همانیم که در فتنه به دستور امیر
شتر ما نه سواری به کسی داد، نه شیر

سنگ اندازیِ این قوم مُذَبذَب آئین
بذر پاشیدنِ باد است در آغوش کویر

گاه سبزینه لجن، گاهی خونابه بنفش
نه شما رنگ شناسید، نه ما رنگ پذیر

دادِ آزادی تان از قفسِ نفس رواست
ای شمایان که اسیرید! اسیرید! اسیر

فقر این دردِ جهانگیر به جنگ آمده است
فتنه آنجاست که خون میچکد از دستِ وزیر

صبر کن ای قلم! ای زخمی مضراب ستم
که صبور است و بصیر است علمدارِ مسیر

پرچمی روز دهم سوخت...امان از فتنه
مینویسم ششم دی، تو بخوان هجده تیر

جهان در قرن نو بر صفحۀ تقویم می‌رقصد

محمدکاظم کاظمی — Tue, 26 Mar 2024 10:48:00 GMT

در حال و هوای تغییرات سیاسی افغانستان:

به‌زودی قدرت بی‌قدرتان تسلیم خواهد شد
به جایش دولت بی‌دولتان تحکیم خواهد شد

جهان در قرن نو بر صفحۀ تقویم می‌رقصد
وطن آمادۀ برگشتن تقویم خواهد شد

نصیب مردمان تخت سلیمان و دَم عیسی
نصیب ما همان چاقوی ابراهیم خواهد شد

به قانون خدا نان حلالی بود مردم را
که آن هم با قوانین بشر تحریم خواهد شد

قرانی مانده از قرنی غریبی در کف ملت
که بین دزد خوب و دزد بد تقسیم خواهد شد

به تنظیمات اصلی بازمی‌گردد بشر آخر
و روی حالت «بل هم اضل» تنظیم خواهد شد

خدا می‌گوید آن چیزی که من گفتم نشد انسان
ملک می‌گوید آن چیزی که ما گفتیم خواهد شد

سست است خانه همه عنکبوت‌ها

محمدمهدی سیار — Thu, 16 Jun 2022 05:42:00 GMT

پیوند مهر و عهد وفا را گسسته‌اند
بر سفرۀ کریم نمکدان شکسته‌اند

سست است خانۀ همۀ عنکبوت‌ها
گیرم که گرد «نخل طلا» تار بسته‌اند

بانگ «رضا، رضا»ست تپش‌های قلب ما
امروز حرمت دل ما را شکسته‌اند

در آستین واقعه ما دست غیرتیم
از تیغ انتقام مپندار رسته‌اند

امان از امان نامه ی جانورها

علیرضا قزوه — Wed, 18 Aug 2021 12:44:00 GMT

به مظلومیت مردم مظلوم افغانستان

نکردند کاری برای بشرها
نه اشرف غنی ها، نه ملاعمرها

از احوال مردم مپرسید خون است
بریده نفس ها ، شکسته کمرها

پناه یتیمان کسی نیست دیگر
پدرها عزادار داغ پسرها

زنان موپریش غم دختران اند
مپرسید از حال و روز پدرها

خبرها همه بوی خون دارد و خون
چه باران خونی ست در این خبرها

خبرها چه تلخ است مثل همیشه
چو آینده و حال، چون پیشترها

جهان بی خبر از خبرهای خدعه ست
خبرساز، این از خدا بی خبرها

چه اندازه تلخ است این جا سیاست
چه اندازه شور است این جا شکرها

یکی نیست تا بازگوید از این حال
بگوید که خون است این جا جگرها

چه در خانه دارید؟ ای دوره گردان!
چه در سفره دارید؟ ای کارگرها؟

دریغا که صد جنگل از بید مجنون
به یک خدعه افتاده دست تبرها

خبرها به جز خوف و ترس و رجا نیست
مکن خوش دلت را به بوک و مگرها

که مشتی درنده ست و مشتی دریده
پی آبرویند این پرده درها

دل مردمان شد جگرخون و بریان
گداگشنگان رد سیخ جگرها

چَرا و چریدن جواب چِراهاست
چِرا نیست در منطق گورخرها

جهان دست جادوگران است، مردم!
بترسید از بازی فتنه گرها

مزن آتشی بر دل خلق، بس کن!
چه می خواهی از جان این شعله ورها

شما خیرتان شعله بود و شرارت
تمامی شرار است این خیر و شرها

مده منصب فضل و نام امیری
به گاوان و گوسالگان و به خرها

بریز و بپاشی ست با خون مردم
جهان خسته از این بریز و ببرها

همه خودستایی، همه خودپسندی
جهانی به تاب است از این خودنگرها

کزین پیش گوساله ی عافیت جو
چه زایید جز زور و تزویر و زرها ؟

مجاهد خداوند قصر و کنیز است
که این خواجه افتاده شورش ز سرها

نه تیری ست در چله اش نی کمانی
نه شمشیر دارد به کف، نی سپرها

سواران بسیار در خون گذشتند
نه برخاست گردی از این بوم و برها

چه آورده اید ارمغان از امارت؟
چه دارید میراث؟ خوف و خطرها؟

هلا قوم تاجیک و قوم هزاره!
خطرهاست در پیش روتان، خطرها

الا وارثان خراسان دیروز
الا بستگان فریدون و فرها

شغالان به هر جای باشد شغال اند
امان از امان نامه ی جانورها

بپرهیز چون بیهقی زین جماعت
مده نامه ات را به کوران و کرها

تبردار را باغبان کرده بودید
دریغا دریغا، شما بی خبرها

خراسان من! خواجه عبداللهت کو؟
چه مانده ست از فضل و فخر و هنرها؟

به بلخ و هری و به غزنین، آنان
به عرفان و شعرند پیغامبرها

چنان مولوی و سنایی و ناصر
به دنیاست زآنان فراوان اثرها

به خود گر بیایید ای قوم مشرق
چه اندازه سود است در این ضررها

به دانش گرایید و غیرت که زاید
ز اندک شکستی فراوان ظفرها

در خون نشست کابل و افغان به پای خاست

غلامرضا کافی — Tue, 17 Aug 2021 13:20:00 GMT

آفت به باغ های هرات و مَزار زد
شطِّ شَتِه به نی شکرِ قندهار زد

شورابِ خون به بُندَرِ کاریزها رسید
موج عطش به ساحل قُندوز بار زد

وحشت به یال درهمِ غَژگاوها وزید
چوپانِ گول، سیخ به گرگانِ هار زد

غوغای غزنه بر قلمِ بیهقی گذشت
"بوسهو زوزنی" حسنک را به دار زد!

در جشنِ فاتحانِ مسلمان، بلا به دور!
والیّ چقدر فشفشه ی انفجار زد!

بیرق کشید شارعِ ریشو به آسمان
امّا تمام جوهر دین را کنار زد

دوشیزگان شیعه حلالِ حرامیان‌؛
اسلامِ کُفر دست به هر ننگ و عار زد

مرد خدا که ماشه ی رگبار خوش نداشت،
دست دعا به دامن پروردگار زد

در خون نشست کابل و افغان به پای خاست
تا هارِ فتنه را که تواند مهار زد!

اشاره ها:
بیت2
-بُندر: سرچشمه
-قُندوز: شهر و رودی در شمال شرقی افغانستان، در اصل کهن دژ.

بیت 3
-غَژگاو: گاوهای یالدار و پشمالو، اهلی و نیمه وحشی، بخشی از دام افغانستان.
-گول: احمق، نادان

بیت 4
بوسهو: آگاهانه ست( بوسهل).

من به انتخاب، رای می دهم

احسان کاوه — Fri, 18 Jun 2021 07:33:00 GMT

پرچمت بلند
خاک سرخ!
سرزمین سبز!
موی و روی تو سپید باد
میهن مهین مهربان من!
انتخاب من تویی، وطن!

گرچه از عبور گهگدار گله ی گراز
خسته ای
از هجوم دار و دسته ی ملخ
از ش-کاف ها و گاف-ها و یا-و-ها،
از ف-صاد های ح-ف-نون و غ-ر و الخ
شرحه شرحه ای، ولی؛
پاره تنم!
ریشه مقاوم کهن!
انتخاب من تویی وطن!

تویی که وارث کمان آرشی
جلوه نجابت سیاوشی
جمع آب و خاک و باد و آتشی
مهد مردمان مرد سرزمین من!
مادرم! شیرزن!
تا همیشه
انتخاب من تویی وطن!

معنی دقیق سرزمین!
آب و خاک بهترین!
من به قله های قاف تو
به سروهای سربلند
به رودهای سر به زیر
به تک تک ستاره های این مسیر
من به توده های ناگزیر
رای می دهم؛
بین این همه سوال بی جواب
من به انتخاب،
رای می دهم

ما درخت باوریم
وارثان قول قیصریم:
"ریشه های ما به آب،
شاخه های ما به آفتاب می رسد"
من به ریشه های سرخ
من به شاخه های سبز
من به اعتبار روشن سپیده دم
به ائتلاف آب و آفتاب
رای می دهم

رأی می دهم به عشق

علیرضا قزوه — Fri, 18 Jun 2021 01:38:00 GMT

رأی می دهم به آدمی که غش نمی کند به سمت انگلیس و آمریکا
آدمی که کار را نداده دست کدخدا
رأی می دهم به بچه های زینبیه و حلب
رآی می دهم به اشک های نیمه شب...

رأی من جماعت بنفش و زرد نیست
رأی من به غیر رنگ درد نیست
رآی می دهم به بچه های رنج
بچه های کربلای چار و پنج
رآی می دهم به بچه های دردمند کوچه های زخمی دمشق
رأی می دهم به عشق
رأی می دهم به آدمی که هیچ وقت
تیتر اول رسانه های صهیونیست نیست
رأی من به هست، هست
رأی من به نیست نیست

که بسته شد حرم و باز شد ستاد شما

محمد مهدی خانمحمدی — Tue, 08 Jun 2021 03:00:00 GMT

چه مضحک ست در این قصه عدل و داد شما
که بسته شد حرم و باز شد ستاد شما

اراده کرده خدا تا همیشه تطهیرا
خلاف نص صریح ست اجتهاد شما

عمود خیمه ی عباس اعتماد من ست
اگرچه بوده امان نامه اعتماد شما

صدوق گفته که زهراست نوحه خوان حسین
چگونه روضه نگیرم به استناد شما

که روضه ها نمکِ شیر مادرم بودست
مگر که اشک نبوده ست در نهاد شما

به پاکی حرم اهل بیت معتقدم
اگرچه کافر محضم به اعتقاد شما

غبار فرش حرم سرمه ی بروجردی ست
که نور علم کجا و کجا سواد شما

به روز واقعه شرمنده ی حرم هائید
عرق نشسته به پیشانی معاد شما

و کسی گفت، چنین گفت: سفر سنگین است

محمدکاظم کاظمی — Sun, 06 Jun 2021 05:10:00 GMT

و کسی گفت، چنین گفت: سفر سنگین است
باد با قافله دیری است که سرسنگین است

گفت: با زخم جگرکاه قدم باید سود
بر نمکپوش ترین راه قدم باید سود

گفت: ره خون جگر می‌دهد امشب همه را
آب در کاسه‌ی سر می‌دهد امشب همه را

سایه‌ها گزمه‌ی مرگند، زبان بربندید
بار، دزدان به کمینند سبک‌تر بندید

مقصد آهسته بپرسید، کسان می‌شنوند
پر مگویید که صاحب قفسان می‌شنوند

گردباد است که پیچیده به خود می‌خیزد
از پس گردنه‌ی کوه احد می‌خیزد

نه تگرگ است، که آتش ز فلک می‌جوشد
و ز خشکای لب رود، نمک می‌جوشد

زنده‌ها از تف لبسوز عطش، دود شده
مرده‌ها در نفس باد، نمکسود شده

دشت سر تا قدم از خون کسان رنگین است
و کسی گفت، چنین گفت: سفر سنگین است

***

خسته‌ای گفت که زاریم، ز ما در گذرید
هفت سر عائله داریم، ز ما درگذرید

گفت: گفتند و شنیدم گذر پر عسس است
تا نمکسود شدن فاصله یک جیغ رس است

چیست واگرد سفر، جز دل سرد آوردن؟
سر بی‌دردسر خویش به درد آوردن

پای از این جاده بدزدید که مه در پیش است
فتنه‌ی مادر فولاد زره در پیش است

پای از این جاده بدزدید، سلامت این است
نشنیدید که گفتند سفر سنگین است؟

***

و چنان رعد شنیدم که دلیری غرید
نه دلیری، که از این بادیه شیری غرید

گفت: فریادرسی گر نبود، ما هستیم
نه بترسید، کسی گر نبود، ما هستیم

گفت: ماییم ز سر، تا به شکم محو هدف
خنجری داریم، بی‌تیغه و بی‌دسته به کف

نصف شب خفتن ما، پاس دهی‌های شما
بعد از آن، پاس‌دهی‌های شما، خفتن ما

الغرض ماییم بیداردل و سرهشیار
خنجر از کف نگذاریم، مگر وقت فرار...

***

و کسی گفت: بخسبید، فرج در پیش است
کربلا را بگذارید که حج در پیش است

گفت: ایام برات است، مبادا بروید
وقت ذکر و صلوات است، مبادا بروید

گفت: ما از حضراتیم، به ما تکیه کنید
مستجاب ‌الدعواتیم، به ما تکیه کنید

گفت: جنگ و جدل از مرد دعا مپسندید
ریگ در نعل فروهشته‌ی ما مپسندید

بنشینید که آبی ز فراتی برسد
شاید از اهل کرم خمس و زکاتی برسد

سفره باید کرد ... اما علم رفتن را
روضه باید خواند تا آب برد دشمن را

***

الغرض در همه‌ی قافله، یک مرد نبود
یا اگر هم بود، شایسته‌ی ناورد نبود

همه یخ‌های جهان را، همه را سنجیدیم
مثل دل‌های فرومرده‌ی ما سرد نبود

رنج اگر هست، نه از جاده، که از ماندن‌هاست
ورنه سرباخته را زحمت سردرد نبود

آه از آن شب، شب عصیان، که در این تنگ‌آباد
غیر آواز گره‌خورده‌ی شبگرد نبود

آه از آن پیکار، کز هیبت دشمن ما را
طبل و سرنا و رجز بود و هماورد نبود

یادگار - آن علم سوخته - را گم کردیم
آخرین آتش افروخته را گم کردیم

درِ هفتاد رقم بتکده واشد از نو
چارده کنگره‌ی طاق، بنا شد از نو

آنچه آن پیر فروهشت، جوانان خوردند
گله را گرگ ندزدید، شبانان خوردند

بس که خمیازه گران گشت، وضو باطل شد
جاده هم از نفس خسته‌ی ما منزل شد

باز ماییم و قدم‌سای به سرگشتن‌ها
مثل پژواک، خجالت‌کش برگشتن‌ها

از خم محوترین کوچه پدیدار شده
و به خال لبت ای دوست! گرفتار شده

***

یا محمد! نفسی سوخته در دل داریم
آتشی سرخ و برافروخته در دل داریم

یا محمد! شررآلوده‌ی عصیان ماییم
تشنه‌تر، خشک‌تر از ریگ بیابان ماییم

یا محمد! همه جز پوچی تکرار نبود
چارده قرن علم بود و علمدار نبود

یا محمد! شب طوریم، برآی از پس ابر
چشم راهان ظهوریم، برآی از پس ابر

***

و کسی گفت: چنین گفت، کسی می‌آید
مژده ای دل! که مسیحا نفسی می‌آید

ما یقین داریم آن سوی افق مردی هست
مرد اگر هست، بدانید که ناوردی هست

ما نه مرداب، که جوییم، بیا برگردیم
و نمک‌خورده‌ی اوییم، بیا برگردیم

نه در این کوه، صدای همگان خواهد ماند
آنچه در حنجره‌ی ماست، همان خواهد ماند

خسته منشین که حدیبیه حنینی دارد
عاقبت صلح حسن، جنگ حسینی دارد

دشنه بردار که بر فرق کسان باید کوفت
و قفس بر سر صاحب‌قفسان باید کوفت

هرزه هر بته که رویید، به داسش بندیم
گرد خود هر که بچرخید، به خراسش بندیم

سفر دشت غریبی است، نفس تازه کنیم
آخرین جنگ صلیبی است، نفس تازه کنیم

زخم وامانده‌ی خصم است و نمکدان شما
ای جوانان عجم! جان من و جان شما

کوه، از هیبت ما ریگ روان خواهد شد
و کسی گفت، چنین گفت: چنان خواهد شد

شمع این مرقد اگر هست، همین ما را بس
مذهب احمد اگر هست، همین ما را بس

حرف هایی که از تهی سرشار

زهرا بشری موحد — Mon, 12 Apr 2021 00:45:00 GMT

حرف بسیار و ذهن فرسوده
حرف بسیار و حرف بیهوده

حرف در این هزارتوی جهان
جز دهان یک دریچه نگشوده

حرف هایی که از تهی سرشار
کف به لب، لب به حرف آلوده

بی قرارند مردم ِ اعماق
حرف، بالا نشین و آسوده

همگی بردگان حلقه به گوش
که بگویند آنچه فرموده

که‌ مبادا زبان بچرخانند
خارج از این دهانِ محدوده

حرف بسیار و حرف بیهوده
حرف را بوده، حرف، تا بوده

این پیاده می شود، آن وزیر می شود - شعر شطرنج محمدکاظم کاظمی

محمدکاظم کاظمی — Tue, 12 Jan 2021 11:25:00 GMT

این پیاده می شود، آن وزیر می شود
صفحه چیده می شود، دار و گیر می شود

این یکی فدای شاه، آن یکی فدای رُخ
در پیادگان چه زود مرگ و میر می شود

فیل کج روی کند، این سرشت فیل هاست
کج روی در این مقام دلپذیر می شود

اسب خیز می زند، جست و خیز کار اوست
جست و خیز اگر نکرد، دستگیر می شود

آن پیاده ی ضعیف راست راست می رود
کج اگر که می خورَد، ناگزیر می شود

هر که ناگزیر شد، نان کج بر او حلال
این پیاده قانع است، زود سیر می شود

آن وزیر می کُشد، آن وزیر می خورد
خورد و برد او چه زود چشمگیر می شود

ناگهان کنارشاه خانه بند می شود
زیر پای فیل، پهن، چون خمیر می شود

آن پیاده ی ضعیف عاقبت رسیده است
هر چه خواست می شود، گر چه دیر می شود

این پیاده، آن وزیر... انتهای بازی است
این وزیر می شود، آن به زیر می شود

در هیچ دوره دزد چنین معتبر نبود

مرتضی امیری اسفندقه — Mon, 13 Jul 2020 10:14:00 GMT

در هیچ دوره دزد چنین معتبر نبود
‌دزدی گناه بود در ایران هنر نبود

‌او را ندیده بود کسی و نمی‌شناخت
‌نامی نداشت دزد و چنین نامور نبود

‌خاور نمی‌شناختش و هیچ جلوه‌ای
‌از او هر آینه به شبِ باختر نبود

‌دستش نبود رو و نمی‌زد به طبلِ فُحش
‌در پرده بود دزد و چنین پرده‌در نبود

‌از او سراغ، اهلِ محل هم نداشتند
‌اینگونه در تمامِ جهان مشتهر نبود

‌دزد قدیم زحمت بسیار می‌کشید
‌سردرد داشت دزدی و بی‌دردسر نبود

‌دزدان قدیم در دلِ شب راه می‌زدند
‌در روشنایِ روز از آنها خبر نبود

‌دزدی شگون نداشت به وقتِ اذانِ صبح
‌دزدِ قدیم، سارقِ وقتِ سحر نبود

‌رویی نداشت دزد که حاضر شود به جمع
‌در خلق هیچ، از همه اینگونه سر نبود

‌میزد به چاک رویی اگر دیده بود گاه
‌یعنی به فکرِ خواستنِ آستر نبود

‌شرمی نهفته داشت حیایی نگفتنی
‌هرگز به فکرِ سرقتِ مالِ پدر نبود

‌همدستِ خویش بود به هر دستبرد دزد
‌یا هم تکِ رفیق، ولی با پسر نبود

‌از شرم آب می‌شد اگر رفته بود لو
‌دزدِ قدیم، دزد، ولی خیره‌سر نبود

‌از پشتِ بام، راه به دالانِ خانه داشت
‌دزد و کلیددار و نگهبانِ در نبود

‌زوری نداشت جغد شبِ پشتِ بامِ شهر
‌دفتر نداشت، صاحبِ تزویر و زر نبود

‌شغلی به غیر دزدی اگر داشت، نه نداشت
‌دلالِ شیر و شربت و قند و شکر نبود

‌بی‌کاره بود و لوت، نه یکّاره قروت
‌هم دزد شهر، هم دلِ کوه و کمر نبود

‌با هیچکس به خاطر دزدی نبود دوست
‌دزد قدیم دزد، ولی حیله‌گر نبود

‌داغی ز سجده هیچ به پیشانیش نداشت
‌اهلِ نماز و روزه و این فکر و فر نبود

‌مکتب نرفته بود و معلّم ندیده، ها!
‌حرفی نخوانده و بود حدیثی زِ بَر نبود

‌عیّار بود دزد و به محروم می‌رسید
‌یعنی تمامِ دزدی او بی‌اثر نبود

‌لایی نمی‌کشید که سودی به هم زند
‌پول و پَله نداشت، خرابِ ضرر نبود

‌دزدیده بود مال کسی را که مایه داشت
‌دزد پلاس و پیسه، از هر مَمَر نبود

‌بی‌سرگذشت بود ولی سرنوشت داشت
‌بی‌اعتنا به حُکمِ قضا و قَدَر نبود

راضی به سهم خویش از این پیش بود دزد
یعنی حریص خواستن بیشتر نبود

‌دزدِ قدیم، گردنه‌ها بسته بود، سخت
‌دزدِ گدار، دزدِ سرِ رهگذر نبود

‌جانِ عزیز را به سرِ دست داشت دزد
‌دزدی هراس داشت، چنین بی‌خطر نبود

‌چونانکه باد دربه درِ درّه بود و کوه
‌مانند لوش ساکنِ هر جوی و جَر نبود

‌قانون و قاعده، نه اگر راه و رسم داشت
‌در هرج و مرج، این‌همه و این‌قَدر نبود

‌بازار دزدی و دَلِگی هرگز، این‌چنین
‌گرمی نداشت هیچ و چنین شعله‌ور نبود

a‌گفتم قصیده‌ای که بماند به یادگار
‌در شعرِ شاعرانِ وطن، این شَرَر نبود

‌در شعرِ شاعران نه، که در نثرِ کاتبان
‌این جان و جرأت و جَنم و این جگر نبود

‌من گفته ام بلند که دزدی نکرده‌ام
‌تا بوده شور بوده مرا پاک و شر نبود

‌مزدی زِ هر که یافته‌ام، کار کرده‌ام
‌چون من کسی به سنگرِ خود مستقر نبود

‌کار کلان و مزد کمم بود راه و رسم
‌تختم نبود مقصد و تاجم به سر نبود

‌تنها نه من نگاه نکردم به تاج و تخت
‌در هفت پشتِ من خبر از تاجور نبود

‌بی‌مزد نیز، کار به کردار کرده‌ام
‌آن ساقه‌ام که قسمتِ من جز تبر نبود

‌اخراج گشته‌ام ز هرآنجا که بوده‌ام
‌چشمم به مزدِ مختصر و مستمر نبود

‌از حقِّ خویش نیز گذشتم که همّتم
‌هرگز ذلیلِ مرگِ مقام و مَقر نبود

‌با نامِ من چها که نکردند، طبعِ من
‌گفتم که بشنوند و ببینند، خر نبود

‌بستم به پاسِ حُبّ وطن چشم و گوش را
‌ها! بشنوید، شاعرِ ما کور و کر نبود

‌در کارِ سربلندیِ ایران شبانه‌روز
‌از من به آفتاب، که افتاده‌تر نبود

‌حاضر نشد دلم که بچسبد به مالِ مفت
‌اغلب اگرچه هیچ مرا ماحضر نبود

‌از چپ گذشته‌ام من و از راست نیز هم
‌جانم کجا به خاطر ایران سپر نبود

‌تنها نه در سفر که به کار وطن تمام
‌آرام و امن عیش مرا در حضر نبود

‌در بیشه وطن، دلِ من شکر ‌میکنم
‌اسب چموش بود ولی گرگِ گَر نبود

‌منّت خدای را که نبودم شغالِ دزد
‌قسمت اگر مرا جگرِ شیرِ نر نبود

‌در آسمانِ آبیِ میهن پرنده‌ام
‌آن طوقیَم که کهنه هر بوم و بَر نبود

‌غیر از وطن نبود مرا بال و پر مباد
‌غیر از وطن مباد مرا بال و پر، نبود

‌شرمنده مزار شهیدانِ میهنم
‌چشمم کجا که نام وطن رفت و تر نبود

‌آه ای وطن، وطن، وطن آه ای وطن، وطن!
‌غیر از تو با کسی دلِ من همسفر نبود

‌با من به غیرِ دوستِ تو، همنفس نشد
‌از من به غیرِ دشمنِ تو، بر حذر نبود

‌نامی به غیرِ نام توام بر زبان نرفت
‌نقشی به غیرِ نقش توام در نظر نبود

با چاه، هیچ فرق نمی‌کرد راه، اه!
در پیشِ پا چراغ تو روشن اگر نبود

‌در پیشگاهِ روشنِ نامِ بلندِ تو
‌نوری نداشت شمس و به خوبی قمر نبود

‌پاینده بود نامِ تو پاینده باد هم
‌نامی که هیچ نام، از این نام سر نبود

منبع:
https://shahrestanadab.com/Content/ID/11646

بس کنید! کافی نیست؟

افشین علاء — Tue, 31 Dec 2019 18:49:00 GMT

دل به خاکدان بستن ترک آسمان کردن
ظلم را سبک دیدن بار خود گران کردن

روی فرش ابریشم راه عرش پیمودن
بر زمین غصبی سر سوی آسمان کردن

درپی زر ومنصب این دوروز دنیارا
ازخدا نترسیدن مدح این وآن کردن

خواندن جوانان بر هتک حرمت پیران
یابه حکم پیران، خون دردل جوان کردن

امتیازها آسان بر رفوزه بخشیدن
گرچه پاکبازان را سخت، امتحان کردن

لقمه های نامشروع در گلو فروبردن
چون حرامیان برخلق، قصد مال وجان کردن

خود به عیش ومردم را ازعذاب ترساندن
درعیان زدین گفتن فسق درنهان کردن

فکرجیب خود بودن برگرانی افزودن
دم به دم ضعیفان را زار وناتوان کردن

اغتنام فرصت ها غارت غنیمت ها
اکتساب چندین شغل ظلم توأمان کردن

ناقدان لایق را باسکوت دق دادن
ناصحان مشفق را زخمی زبان کردن

هم به کام نادانان شهد وهم نوشاندن
هم به جام دانایان زهر شوکران کردن

صبر وتاب مردم را بیکرانه دانستن
خون خلق راخوردن ظلم بیکران کردن

بس کنید! کافی نیست؟ تابه کی دراین بازار
روغن ریاکاری رونق دکان کردن؟

هم دراین جهان ننگ است هم درآن جهان، رسوا
نام آن جهان بردن کاراین جهان کردن! *

هلا که خواب نمانید با خطر طرفیم

جواد زهتاب — Sat, 14 Dec 2019 18:59:00 GMT

شب است و با شبی از این سیاهتر طرفیم
هلا که خواب نمانید با خطر طرفیم

چه اژدهای مهیبی ست سر بچرخانید
که از هزار طرف با هزار سر طرفیم

از آن طرف همه چشم و دهن دریده شدند
از این طرف هم با قومِ کور و کر طرفیم

دلا به سوختن و ساختن ادامه بده
که با ادامه ی شب های بی سحر طرفیم

برای زندگی ساده با هزار "اما"
برای شرط بقا با هزار "اگر" طرفیم

بِبُر بِبُر که بریدم دل از یمین و یسار
به هوش باش که با اره ی دوسر طرفیم

بگو بیاید و دستی به شانه ام بزند
پدر کجاست که با نسلِ بی پدر طرفیم

هنر میار و زبان آوری مکن شاعر!
که با جماعتِ بی ذوقِ بی هنر طرفیم

دهقان

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:54:00 GMT

ابر ملخ رسید و گذشت
دهقان
بر شانه ی نحیف مترسک
چون ابر سرگذاشت و
یک ریز گریه کرد

نجیب یعنی اسب

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:44:00 GMT

سوار را
به روی سکّو بردند
و جام دادند
و جام ها نوشاندند
به اسب اما
همان علوفه ی هر روز
در همان آخور
در این لغت مامه
ببه روی سردر آخور نوشته اند:
نجیب یعنی اسب

حکایت

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 17:42:00 GMT

و داستان غم انگیزی ست
دستی که داس را برداشت
همان دستی ست
که روزی
در خواب های مزرعه گندم کاشت

از چایخانه بوی مرگی تازه می آید

کبری موسوی قهفرخی — Sat, 22 Jun 2019 09:48:00 GMT

_{به یاد مادربزرگم و قصه هایش}

هرچند خان از روی ماهی ها خجل باشد
این بار باید آب از سرچشمه گل باشد

یا سوز دی یا گرمی تیر است این قریه
کم پیش می آید هوایش معتدل باشد

از چایخانه بوی مرگی تازه می آید
حتی اگر آمیخته با عطر هل باشد

روزی بلوطی بوده ای منقل! زغال تو
جنگل بیابان شد... مبادا خان کسل باشد

خان، بندباز است و سر مردم به غم بند است
این بندها باید به جایی متصل باشد

ای نقشه ی جغرافیا! اینجاست سنگستان
جایی که حتی شیشه باید سنگدل باشد

آغاز تلخ ماجرا این بود: وقتی خان
کاری به کار ما ندارد پس بهل باشد

سیاست را نمی‌خواهم نه از نزدیک ،نه دورش

ناصر فیض — Tue, 21 May 2019 21:20:00 GMT

سیاست را نمی‌خواهم نه از نزدیک ،نه دورش
ندارد چون پدر مادر نه آن‌جورش نه این‌جورش

دلی دارند خوش هرچند معذورین مٲمورش
مرا هرگز دلی خوش نیست از مٲمور و معذورش

سیاست جنگ بین عدّه‌ای سیّاس ‌اگر باشد
همین کافی‌است روگردانم از هرچه سلحشورش

اگر ربطی ندارد با سیاست-فی المثل- دریا
چه شد که در ارومیه درآمد ناگهان شورش

نمی‌شد خشک و دریا داشت اینک دلبری می‌کرد
اگر که آب را هرگز نمی‌کردند مجبورش

وطن یعنی همین جایی که می‌نامد مرا دشمن
به جرم عشق ورزیدن به آن همواره مزدورش

فدای خاک پاکش می‌کنم این جان شیرین را
شود در کام من چون زهر اگر هم شهد انگورش

به طاووسش نمی‌بخشم اگر خواهد کسی از من
به قدر نیم بالی از دو بال پش٘ه‌ی کورش

کسی می گفت منظور تو را ما خوب فهمیدیم
نمی‌دانم چه بود از اینکه با من گفت منظورش

ولی من یک دعا خواندم فرستادم ثوابش را
به روحِ پر فتوحِ والدِ مرحومِ مغفورش

پس از آن مصرعی زیبا به یادم آمد از حافظ
سلیمان با چنان حشمت نظرها بود با مورش

ولی بعد از سلیمان هرکه هرچه پافشاری کرد
نشد باری نظر بر مور کردن هیچ مقدورش

برای آنکه گاهی آدمی طوری بد اقبال است
که حتی ماهی مرده نمی‌افتد ته تورش

که گاهی بی‌ شراب تلخ هم با آن به هر صورت
بیاساید به دنیا ساعتی را بی شر و شورش
::
سیاست، چیز خوبی نیست مخصوصاً در آن دوران
که هرکس زور می‌گوید به هرکس می‌رسد زورش

سیاست گاه مانند زنی زیباست اما من
گذشتم از سر خیر سفید و سبزه و بورش

نه از معذور آن دارم دلی خوش نه به هر علت
همانطوری که گفتم از سیاست های مٲمورش

چرخش چرخ زندگی عادی ست

فائزه مهدوی — Tue, 16 Apr 2019 20:57:00 GMT

صف اجناس بنجلِ ارزان
شده حالا طویل و بی پایان

سر این صف رسیده تا سرخه
ته آن هم گذشته از لوزان

با صف گوشت، دولت تدبیر
می کند بر من و شما احسان

تا شود ریشه کن ز بن قاچاق
کرده اجناس را گرانِ گران

از تدابیر خود شده خرسند
زده لبخند بر زمین و زمان

گفته در گوش یک یک وزرا
کار ما بعد از این شده آسان

چرخش چرخ زندگی عادی ست
پرس و جو کرده ام من از اعیان

حال و اوضاع مملکت خوب است
پس برانید با همین فرمان

با تکاپوی دولتی کوشا
عید امسال مردم ایران

نه به فکر لباس و کفش نواند
نه به دنبال پسته ی خندان

زیر پاهای خسته ی ملت
سبزه روییده با تمام توان

بر سر این فضای سبز جدید
ابرها می رسند با هیجان

خب خدا را هزار مرتبه شکر
عید امسال می زند باران

تصویب شد فروختن عزت وطن

میلاد عرفان پور — Sun, 07 Oct 2018 18:07:00 GMT

تصویب شد به هلهله ما را فروختن
پنهان دسیسه کردن و پیدا فروختن

از مُرده-مَردهای سیاست بعید نیست
میراث زنده‌ی شهدا را فروختن

جان را فروختن به امان‌نامه‌ی یزید
دل در قمارخانه‌ی دنیا فروختن

تصویب شد چِرای علف‌هرزه‌های غرب
وانگاه مفت، گندم اعلا فروختن

تصویب شد مطابق تقویم دشمنان
امروز را به وعده‌ی فردا فروختن

تصویب شد فروختن عزت وطن
بی‌دردسر چنان که مربا فروختن

هنگام رزم، ملعبه‌ی دشمنان شدن
شمشیر آهنین به مقوا فروختن

لبخند را ز چهره‌ی مردم ربودن و
آن را به نیشخند اروپا فروختن

بین دو چای، چاله‌ی برجام کندن و
بین دو چُرت، جام مطلا فروختن

اینگونه مفت، ننگ خریدن برای خود
اینگونه بی‌تعهد و امضا فروختن

آخر حراج واژه‌ی غیرت شروع شد
این راه می‌رسد به الفبا فروختن

کم نیست حرمت شرف و غیرت و وطن
آسان مباد این همه یکجا فروختن

انتخابات

شعر و کودکی — Wed, 27 Jun 2018 20:23:00 GMT

من به شکلات رای می دم.

_{حسین رضایی. سه ساله}

...

شعر و کودکی — Wed, 27 Jun 2018 20:22:00 GMT

آدم بدا فکر می کنن آدم خوبا بدن، خودشون خوبن
ولی اشتباه می کنن ما خوبیم.

_{دختر. ۴ ساله}

هر روز ریش حقه یک رنگ است

محمدحسین ملکیان — Tue, 26 Jun 2018 03:22:00 GMT

این جنگ از اول هم سیاسی بود
فرقی نخواهد داشت آن یا این
هر روز دارد جهل یک عده
تومان مان را می کشد پایین

در باور قول و قرار کذب
ما ملتی همواره در صدریم
کار از هویدا بر نمی آید
تا ما هوادار بنی صدریم

دست طمع آمد بلندم کرد
از جام، تا برجام بنشیند
محکم نشستم پای ایمانم
تا ننگ جای نام بنشیند؟

هر روز ریش حقه یک رنگ است
هر کس عبا پوشید مولا نیست
گفتیم و یک عده نفهمیدند
شیخ الریا شیخ الرعایا نیست

رفتیم و رفتیم و نفهمیدیم
ریگ درشتی توی کفش ماست
در خود نریز اینقدر بغض ات را
این حاصل جیغ بنفش ماست

تعطیل شد دکان خرازی
تلفیق همت باهنر رویاست
یک انقلابی می شناسم که
با انقلابی در دلش تنهاست

ای یادگار جنگ تحمیلی
آن هم قطاران قدیم ات کو؟
ای انقلاب راست ها چپ ها
کو آن صراط مستقیم ات؟ کو؟!

از صفحه ی اینستاگرام شاعر

چقدر یخ زده در زیر برف لبخندت

سحر اسدی جویباری — Tue, 15 May 2018 17:55:00 GMT

سلام دخترکم باغ دامنت چه شده ست؟
بگو ستاره ی دندانِ روشنت چه شده ست؟

تمام مشق تو خط خورده و نمی گویی
که از کبودی شلاق ها تنت چه شده ست؟

درخت صبح بهاری، چرا به دهکده باز
رسیده شعله ی شب های شیونت، چه شده ست؟

شکوفه های تنت را بگو کدام تگرگ
به خاک ریخته وقت رسیدنت، چه شده ست؟

و شیرخواره ات -آن بره ی سفید که بود
سرش همیشه به گل های دامنت- چه شده ست؟

چقدر یخ زده در زیر برف لبخندت
بهارِ مانده در آوارِ بهمنت چه شده ست؟

شناسنامه ی تو روی جاده جا مانده
نشانی تو کجا بود؟ میهنت چه شده ست؟

عزت ما را به نانی پیش از این ها داده ای

میلاد عرفان پور — Sun, 13 May 2018 15:21:00 GMT

شعله باش اما چنین بر آشیان خود مزن
دود کن خود را ولی در دودمان خود مزن

از گلوی دشمنانت تیغ اگر برداشتی
لااقل آن را به قلب دوستان خود مزن

رحم کن ای صاعقه! گیرم زمین را سوختی
رحم کن، سیلی به گوش آسمان خود مزن

در بیابان کی بدون ما به منزل می رسی؟
راهزن هستی اگر، از کاروان خود مزن

عزت ما را به نانی پیش از این ها داده ای
بعد از این دیگر دم از نام و نشان خود مزن

جنگ برده با رشادت های تو مغلوبه شد
عارمان از توست، حرف از آرمان خود مزن

سلوک ویژه خواری را مقاماتی ست پیچیده ؟!

سید جواد میرصفی — Tue, 13 Mar 2018 20:00:00 GMT

خراب دولت آنم که نگذارد در آید بوش
که با هر گند نو بر گند کهنه می نهد سر پوش

به هر انگشت در هر آستینش خفته صد سیفون
که فوری می کشد سیفونش را ، یک آب هم بر روش

اگر آرد ز عثمانی دو کشتی کود انسانی
الا ای تپه های خاک پاکم وا کنید آغوش

سلوک ویژه خواری را مقاماتی ست پیچیده ؟!
که افشا کردنش ذهن شما را می کند مغشوش

برادرهای ایمانی فقط یک شمه از آنرا
اگر رو کردم انصافا ، سریعا بگذرید از روش

در این مسلک مقام فقر را دریابد آن رندی
که چاه نفت را بالا کشد، لاجرعه چون دمنوش

تصور کن اگر حتی تصور کردنش سخت است
که در آید صدای داریوش از سی دی گوگوش

خش افتاده ست بر اعصاب ما از یاوه گویی ها
که طبل وعده های پوچ و خالی می خراشد گوش

اگر که شیر ، در علم لغت دارد سه تا معنا
نمی یابم چرا پس من سه تا معنا برای موش

الا ای واضعان لفظ و معنا خواهشم این است
که دست و پا کنید اینک دو تا معنا برای موش

یکی آن گرگ خوش خنده که می پوشد لباس میش
یکی هم آن خر گاوی که هی رم می کند یابوش

نمی دانم چه باید کرد دیوی درونم را :
که می گوید وطن خالی ست از مشتی وطن نفروش!

بس است این نا امیدی، شاعر مزدور امیدت کو؟!
خفه لطفن ، پلیز شات آپ ، اُسکت ، زر نزن ، خاموش...

رخش و رستم هردو دکتر بوده اند

اسماعیل امینی — Thu, 07 Dec 2017 09:31:00 GMT

خاک ایران یک سر از دکتر پر است
هرکه دکتر نیست نانش آجر است

ملک ایران، سرزمین دکتران
این قدر دکتر نباشد در جهان...

عابران هر خیابان دکترند
دانه های برف و باران دکترند

هم وزیران هم مدیران دکترند
بیشتر از نصف ایران دکترند

هرکه پستی دارد اینجا دکتر است
دیپلم ردی ست، اما دکتر است

هرکه شد محبوب از ما بهتران
هرکه شد منصوب بالا دکتر است

هرکه رد شد از در دانشکده
یا گرفته دکتری، یا دکتر است

شعر نو مديون دکترها بُوَد
تو ندانستي که نيما دکتر است؟

شاعر تیتراژهامان دکتر است
مجری اخبار سیما دکتر است

آنکه مثل آفتاب نیمه شب
سر زد از صندوق آرا دکتر است

شاد باش ای دکتر آرای ما
دکترای جمله دانش های ما

ای تو افلاطون و جالینوس ما
دکترایت نخوت و ناموس ما

در جهانی که پر است از نابغه
دکتری چندان ندارد سابقه

بی سبب افسرده ای، غم می خوری
سرزمین ماست مهد دکتری

خطمان وقتي شبيه ميخ بود
اي بسا دکتر در آن تاريخ بود

اين همه آدم که در عالم نبود
آدمي کم بود و دکتر کم نبود

من نگويم، شاعران فرموده اند
رخش و رستم هردو دکتر بوده اند

گرچه باشد قصه ها پشت سرش
دکتری دارند ملا و خرش

شاعران از رودکي تا عنصري
بي گمان دارند هريک دکتري

شعله های عشق چون گر می گرفت
آتشی در خیل دکتر میگرفت

عشق با دکتر نظامي قصه گو
عشق با دکتر سنايي رازجو

عارف شوريده: دکتر مولوي
نام پايان نامه ی او: مثنوي

حافظ و سعدي و خواجو دکترند
سروقدّان لب جو دکترند

وحشی و اهلی و غیره دکترند
تاجر و دهقان و کاسب دکترند

عالمان را خود حدیثی دیگر است
حجت الاسلام دکتر بهتر است

بحث های جعل مدرک نان بُری ست
بهترین سرگرمی ما دکتری ست

عده ای مشغول دکترسازی اند
عده ای سرگرم دکتربازی اند

بنا بود اوضاع سامان بگیرد

محمدرضا طاهری — Sun, 02 Jul 2017 02:29:00 GMT

بنا بود نعش وطن جان بگیرد
بنا بود اوضاع سامان بگیرد

بریدی امیدی که در خلق دیدی
که ترسیدی آوازمان جان بگیرد

که ترسیدی انبوهمان جمع گردد
ز تو خرده های فراوان بگیرد

نترسیدی اما که توفانِ آهی
به سویت بیاید، به دامان بگیرد

دلت خوش که شاهی و مُشتی ملیجک
کمر بسته تا از تو فرمان بگیرد

در قلعه را بسته ای تا وزیرت
ذلیلانه اذن از نگهبان بگیرد

چه جشنی بگیرند گرگان صحرا
سگ گلّه گر پای چوپان بگیرد!

شبی خواهد آمد که صبحی ندارد
اگر دور خورشید پایان بگیرد
::
چنان سخت سوزم که آتش بگیری
چنان تلخ گریم که باران بگیرد...

به ما سخت کردی جهان را، بعید است
خداوندِ ما بر تو آسان بگیرد

طبق نصّ یک کتاب کهنه، قوم برگزیده اید

محمدرضا ترکی — Thu, 22 Jun 2017 00:29:00 GMT

چند روز پیش
بزدلانه
کودکان غزّه را
در "شجاعیه"
به خون کشیده اید!
آفرین!
واقعا که در شهامت و شرف پدیده اید
چشم بد به دور
قوم برگزیده اید!

از شما شریف تر کسی ندیده ام
جز جماعتی که کارشان
ماستمالی سیاه کاری شماست
چون به جیب هایشان رسیده اید!

اوج انتقاد و اعتراض این گروه
در برابر تمامی قساوت شما
گاه اخم ساده ای ست
گاه ژست پرافاده ای ست
مثل اینکه "بس کنید جنگ را
بس کنید نام و ننگ را
بس کنید بارش گلوله ی تفنگ را..."
بی که واقعاً بیان شود
کودکان غزّه اند
یا شما که در میان خاک و خون تپیده اید!

این گروه در برابر ستم همیشه بی طرف
این جماعت سیاه رو، ولی یقه سفید
مانده ام که ساقه ی چغندرند
در مسیر باد
یا که برگ بید؟!

روزگار جوان ایرانی

محمدحسین مهدویان — Sun, 11 Jun 2017 06:41:00 GMT

این طرف استکان یونانی
آن طرف قاشق لهستانی

گاز و یخچال بهترینش چیست؟
آلمانی و انگلستانی

برده از رو تمام قزوین را
سنگ پاهای ازبکستانی

معنوی کرده حالت ما را
مهر و تسبیح ارمنستانی

در خود چین هم احتمالاً نیست
جنس چینی به این فراوانی

هرچه دستت رسید وارد کن
شده از کشور موریتانی

فکر چیزی نباش غیر از سود
سود دارد کلاه سودانی

در همین حال و روز وانفسا
می نویسم چنان که می دانی

می‌رود رو به سمت ویرانی
روزگار جوان ایرانی

هر که تولید می شود هنرش
آن چنان میزنند توی سرش

که بریزد تمام کرک و پرش
و در آید ز شش جهت پدرش

چوب قاچاق از قضا و قفا
می خورد چون چماق بر کمرش

بعد هم هرچه دست و پا بزند
در نیاید حقوق کارگرش

میزند توی کار دلالی
تا که محسوس تر شود اثرش

بعد سی سال، شخص صنعت گر
دُم ندارد هنوز کره خرش

جنس تولید داخلی اوخ است
هم وطن جان نگرد دور و برش

دولت وقت هم که فی الجمله
ریشه‌اش را زده است با تبرش

می‌رود رو به سمت ویرانی
روزگار جوان ایرانی

این جوان زور قابلی بزند
یا به دریا اگر دلی بزند

یا برای گرفتن یک وام
رو به هر کور و کاملی بزند

می‌تواند نهایتاً در شهر
یک دکان فلافلی بزند

یا اگر بیشتر هنر بکند
یک فلان‌شاپ فسقلی بزند

یا که دائم پی مسافرها
برود دور باطلی بزند

البته راه بهترش این است
که به موهای خود ژلی بزند

و سپس بین دود یک قلیان
دل خود را به غافلی بزند

وای اگر جنس خارجی روی
دست تولید داخلی بزند

می‌رود رو به سمت ویرانی
روزگار جوان ایرانی

فتنه شاید در صف صفِین می جنگیده روزی

مهدی جهاندار — Sun, 11 Jun 2017 03:40:00 GMT

فتنه شاید روزگاری اهل ایمان بوده باشد
آه این ابلیس شاید روزی انسان بوده باشد

فتنه شاید در لباس میش، گرگی تیز دندان
در لباسی تازه شاید فتنه چوپان بوده باشد

فتنه شاید کنج پستوی کسی لای کتابی؛
فتنه لازم نیست حتماً در خیابان بوده باشد

فتنه شاید در صف صفِین می جنگیده روزی
فتنه شاید در زمان شاه، زندان بوده باشد!

فتنه شاید با امام از کودکی همسایه بوده
یا که در طیّاره ی پاریس_تهران بوده باشد

فتنه شاید تابی از زلف پریشان نگاری
فتنه شاید خوابی از آن چشم فتّان بوده باشد

فتنه شاید اینکه دارد شعر می خواند برایت؛
وا مصیبت! فتنه شاید از رفیقان بوده باشد

ذرّه ای بر دامن اسلام ننشیند غباری
نامسلمانی اگر همنام سلمان بوده باشد

دوره ی فتنه است آری، می شناسد فتنه ها را
آنکه در این کربلا عبّاس ِ دوران بوده باشد

فتنه خشک و تر نمی داند خدایا وقت رفتن
کاشکی دستم به دامان شهیدان بوده باشد

چشمشون به اون ور آبه هنوز

محمدمهدی سیار — Sat, 03 Jun 2017 23:40:00 GMT

از کتاب درسیای بچگیام
چیزی یادم نمیاد جز یه نگاه
که همون صفحه اول میدرخشید مث ماه

پیرمرد چشم امیدش به ما بود
امیدش به ما دبستانیا بود

با هزارتا آرزو چشم امیدش میشدیم
توی بازیای بچگی شهیدش میشدیم

حالا ما بزرگ شدیم حال امیدتو بپرس
حال و احوال کوچولوی شهیدتو بپرس
::
خوش نداشتیم عکس ماهت
روی سکه ها وکنج اسکناسا بشینه
زینت قابای خاتم بشه و
روی میز باکلاسا بشینه

عکستو قاب میگیرن فقط تماشا میکنن
اسمتو میارن و رسمتو حاشا میکنن

چشم بیدار تو رو دیدن ولی
دلشون خوابه هنوز
بی خیال نگاه شرقی تو
چشمشون به اون ور آبه هنوز

این روزا دلم گرفته ولی باز
بغضمو می خورم و همراه پا برهنه ها داد می کشم:
حالا من چشم امیدم به توئه
من هنوز
انتظار فرج از نیمه ی خرداد می‌کشم

دو باره " کولبرها " می میرند !

محمدرضا عبدالملکیان — Sat, 20 May 2017 18:41:00 GMT

سال هاست که ما را
میان خودشان
تقسیم کرده اند !

پدر خوانده ی من
اصول گرا !
و پدر خوانده ی تو
اصلاح طلب است !

فرقی نمی کند
آن ها
دغدغه ی فرزندان شان را دارند !
آن ها
برای ما
خیلی زحمت می کشند !

آن ها چه قدر مهربانند !
می آیند
به ما لبخند می زنند !
برای مان سفره های رنگین می چینند !
بچه ها را بغل می کنند !
با آن ها عکس یادگاری می گیرند !
سالی یک بار
با ما سوار اتوبوس می شوند !
سالی یک بار
به خانواده شهدا ، سر می زنند !
و با دقت تمام
برای ما لیست می نویسند !

پدرخوانده ها
چار چشمی
مواظب صندوق ها هستند !

و نگرانند
نکند ما اسمی را
اشتباه بنویسیم !
و اسمی را به اشتباه
در صندوق بیندازیم !

آن ها می آیند
و دوباره ما را می شمارند !

و دوباره
یعنی ما هستیم !

و دو باره
یعنی خیال مان راحت باشد !

و دو باره
پدرخوانده ها می روند
تا چند سال بعد !

دو باره
دریاچه ی ارومیه
تشنه است !

دو باره
" پلا سکو " فرو می ریزد !

دو باره
به آپارتمان های سفارشی
تخفیف سفارشی می دهند !

دو باره
حقوق های نجومی
قانونمند می شود !

دو باره
" کولبرها " می میرند !

دو باره
ما از پس ریزگردها
بر نمی آئیم !

این بار
ورزشکاران
در خیابان بهشت مسابقه می دهند !
و کسانی در گورهای خالی
بیتوته می کنند !

ساختمان پلاسکو
فرو می ریزد !
اما کسی
از سرنوشت پلاسکوی فرهنگ
خبری ندارد !

دوباره
مدیرانی از جنس میز !
مدیرانی از جنس ممیزی !
مدیرانی از جنس جشنواره و جایزه !
از جنس شام و پیام !
از جنس " آقای دن آرام ! "
سرنوشت شاعران را به بازی می گیرند !

دو باره
پدرخوانده ها می آیند
پلاسکوی فرهنگ را
تسخیر می کنند !
و مدرک های معادل دکترا را
بین خود تقسیم می کنند !

با تدبیری قشنگ
به شاعران مرده
جایزه می دهند !

و با همان تدبیر
برای " سهراب " معلم پیدا می کنند !

و این بار
برای دبیری شعر فجر
از کشوری دیگر
شاعر وارد می کنند !

و حافظ با تعجب
فقط نگاه می کند !
و حافظ سرش را
میان دو دست گرفته است !
و حافظ
شاید گریه می کند !

دوباره
پلاسکوی فرهنگ را
پنهان می کنند !

دوباره
ردپای فرهنگیان بازنشسته
به جلوی مجلس ، کشیده می شود !

دو باره
حقوق کارگران معادن
به تعویق می افتد !

دو باره
از معادن زغال سنگ
جسدهای جزغاله شده را
بیرون می کشیم !

دو باره
در غربت انقلاب
کسانی نفر به نفر
در سوریه شهید می شوند !
و فرزندان کسانی
از اروپا و امریکا
پاس اقامت دایم می گیرند !

و دوباره
همه ی تقصیرها
به گردن دولت های قبلی ست !

دوباره ....
و بازهم دو باره !
دو باره !
دو باره !

با این همه
پدرخوانده ها
دو باره
ما را نفر به نفر می شمارند !

و ما هم
باید مواظب باشیم
و فراموش نکنیم
پدرخوانده ی من
اصول گرا !
و پدر خوانده ی تو
اصلاح طلب است !

ویرایش نهایی - 15 اردیبهشت 96

محمد رضا - عبدالملکیان

دریغ و درد که آسان عوض نخواهد شد

محمدکاظم کاظمی — Sat, 20 May 2017 13:10:00 GMT

دریغ و درد که آسان عوض نخواهد شد
جهان عوض بشود، جان عوض نخواهد شد

ظهور یک دو گل آن‌قدر خوش‌دلت نکند
به یک دو گل که گلستان عوض نخواهد شد

مسیر گلّۀ گم‌کرده‌راه در طوفان‌
به یک اشارۀ چوپان عوض نخواهد شد

عوض نکرد خدا سرنوشت قومی را
و جز به همّت انسان عوض نخواهد شد

خوشا به حال شما، خوش حکومتی دارید
که تا چهار زمستان عوض نخواهد شد

حکومتی که در آن مردمان رئیس خودند
ریاستی که به فرمان عوض نخواهد شد

حکومتی که در آن کس نگفت «من هستم‌
و جای بنده به طوفان عوض نخواهد شد»

کسی نگفت که «این مهتری خداداد است‌
و مثل آیۀ قرآن عوض نخواهد شد»

کسی نگفت که «صندوق اگر به باد رود
وکیل مردم کرمان عوض نخواهد شد»

کسی نگفت که «منجیل اگر خراب شود
رئیس بیمۀ گیلان عوض نخواهد شد»

کسی نگفت «اگر اردبیل یخ بزند
وزیر نفت به تهران عوض نخواهد شد»

کسی نگفت «نجنبد بشارتی از جای»‌
کسی نگفت که «تُرکان عوض نخواهد شد»

ولی همین‌، خودمانیم‌، قدری اغراق است‌
که این عوض نشود، آن عوض نخواهد شد

کمی دروغ که البتّه عادت شُعَراست‌
و عادتی است که آسان عوض نخواهد شد

خوشا به حال شما، شخم شد زمین‌هاتان‌
و تا چهار زمستان عوض نخواهد شد

ولی کنار شما کشتگاه همسایه‌ است‌
که مثل طالع دهقان عوض نخواهد شد

چه عمرهاست که زندانیان تقدیریم‌
و گفته‌اند که زندان عوض نخواهد شد

بله‌، لباس عزای زنان نوبیوه‌
به قریه‌های بدخشان عوض نخواهد شد

حدیث غربت پروانه‌های سوخته‌بال‌
به کوی و برزن پروان عوض نخواهد شد

و سرنوشت سوارانِ رخش‌گم‌کرده‌
دگر به شهر سمنگان عوض نخواهد شد

نخواهد آمد تهمینه‌ای‌، و نوع شکار
برای رستم دستان عوض نخواهد شد

برای دیدن نوروز در مزار سخی
رواق و درگه و ایوان عوض نخواهد شد

لباس سرخ‌، شب عید اتو نخواهد خورد
و خاک کهنۀ گلدان عوض نخواهد شد

گلیم ناقص کبرا نمی‌شود تکمیل‌
و کفش پارۀ قربان عوض نخواهد شد

و درس اولِ «بابا تفنگ داد» دگر
از این تکیده‌دبستان عوض نخواهد شد

بله‌، حکومت دجّال‌های یک‌چشم است‌
و تا ظهور سواران عوض نخواهد شد

زمین به خواهش اهل قلم نمی‌چرخد
زمان به میل سخندان عوض نخواهد شد

به نظم سُست من و شعر محکم رفقا
شعور ناقص حیوان عوض نخواهد شد

شتر، دمی که طناب ریاستی بیند
به پند و وعظ شتربان عوض نخواهد شد

کنون که با قلم و درس و دفتر و دیوان‌
سرشت غول بیابان عوض نخواهد شد،

و گر که پوست شود کلّۀ مسلمانان‌
امیر نیمه‌‌مسلمان عوض نخواهد شد،

مرا چه کار به نصب امیر و عزل وزیر؟
که خر، خر است و به پالان عوض نخواهد شد

خوشا به حال شما، خوش حکومتی دارید
که تا چهار زمستان عوض نخواهد شد

ولی چه سود به احوالِ قومِ آواره‌
که رخت دربه‌دری‌شان عوض نخواهد شد

همیشه پُتک سرش را به سنگ می‌کوبد،
ولی درشتی سندان عوض نخواهد شد

درختِ سوخته‌، آری‌، عوض شود آسان‌
زمین سوخته آسان عوض نخواهد شد
شهریور ۱۳۷۶

از: کانال شاعر:
@mkazemkazemi

باید گدا و در به در از چین بیاوریم

سعید بیابانکی — Wed, 10 May 2017 06:01:00 GMT

زشت است این که گیره سر از چین بیاوریم
کبریت های بی خطر از چین بیاوریم

آورده ایم هر چه شما فکر می کنید
چیزی نمانده شعر تر از چین بیاوریم

هر چند توی کشور ایران زیاد هست
ما می رویم گور خر از چین بیاوریم

آورده ایم ما نمک از ساحل غنا
پس واجب است نیشکر از چین بیاوریم

هی نیش می زنند و عسل هم نمی دهند
زنبورهای کارگر از چین بیاوریم؟

خواننده ها چقدر زمخت اند و بدصدا
من هم موافقم قمر از چین بیاوریم

حالا که خوشگلان همه رقاص گشته اند
پس واجب است شافنر از چین بیاوریم

خشکیده است، پس بدهیمش به روسیه
دریای خوشگل خزر از چین بیاوریم

تا آن که جمعیت دو برابر شود سریع
باید که دختر و پسر از چین بیاوریم

حالا که نیست کارِ بُزان پای کوفتن
ما می رویم گاو نر از چین بیاوریم

اصلاً اداره کردن کشور که سخت نیست
تا وقت هست، یک نفر از چین بیاوریم

یک روز اگر که مردم ایران غنی شوند
باید گدا و در به در از چین بیاوریم

گویند سرّ عشق مگویید و مشنوید
ما می رویم لال و کر از چین بیاوریم

شما به سایه ی باغات خویش خوش باشید

محمدمهدی سیار — Wed, 10 May 2017 05:40:00 GMT

مباد سفره ی رنگینتان کپک بزند
خلاف میل شما چرخکی فلک بزند

به پاسبان محل بسپرید نگذارد
گرسنه ای سر این کوچه نی لبک بزند

شما به پاکی ایمان خویش شک نکنید
درخت دین جماعت اگر شتک بزند

شما به سایه ی باغات خویش خوش باشید
اگر چه باز گلویی دم از فدک بزند

رها کنید علی را که مثل هر شب خویش
به زخم کهنه و نان جُوَش نمک بزند

امیر قافله گیرم که عزم جنگ کند
نشسته اند سواران، که را محک بزند؟!...

شیخ بازیگوش ما از بس مرید خویش بود...

علیرضا قزوه — Mon, 08 May 2017 13:38:00 GMT

این همه آتش خدایا شعله اش از گور کیست؟

شهوت این بی نمازان، نشئه ی انگور کیست؟

پرده دانان طریقت در صبوری سوختند

این صدای ناموافق زخمه ی تنبور کیست؟

شیخ بازیگوش ما از بس مرید خویش بود

عطسه ای فرمود و گفت این جمله ی مشهور کیست!

پنج استاد حقیقت حرف شان با ما یکی ست

راستی در پشت این دستورها دستور کیست؟

آب نوشان ادّعای خضر بودن می کنند

رنگ پیراهان اینان وصله ی ناجور کیست؟

دست این پاسور بازان هر که دل را داد باخت

دوستان چشم شما در انتظار سور کیست؟

دین و دل دادند یارانم در این شرب الیهود

شیخ ما در باده گم شد ، مست ما مستور کیست؟

این که خضرش خوانده اید، اسکندر مقدونی است

این که دریایش لقب دادید چشم شور کیست؟

این که بر آن گوش خود بستید، صور محشر است

این که شیطان می دمد دائم در آن شیپور کیست؟

آن که می زد روز و شب پیوسته لاف اختیار

این زمان ترس از که دارد؟ این زمان مجبور کیست؟

بعد طوفان جز کفی در کیسه ی امواج نیست

شاه ماهی های این دریا ببین در تور کیست!

در شهر نشانه ای ز تبلیغ تو نیست!

مهدی جهاندار — Sat, 29 Apr 2017 07:10:00 GMT

ای خانه ات آباد، خراباتت کو؟
ای چشمه ی نور،انشعاباتت کو؟

در شهر نشانه ای ز تبلیغ تو نیست!
ای عشق ستاد انتخاباتت کو ؟

گورخرها! گورخرهای نجیبِ راه راه

سعید بیابانکی — Wed, 26 Apr 2017 16:50:00 GMT

گورخرها! گورخرهای نجیبِ راه راه
با شمایم با شما زندانیان بی گناه

می دوید و گاه می بینم شماها را سفید
می رمید و گاه می یابم شماها را سیاه

روزگاری در همین صحرای بی آب و علف
گوش و سُم های شماها را به هم می دوخت شاه

شاه می آمد نشان می داد پشت این درخت
با تفاخر چنگ و دندانِ پلنگان را به ماه

با کنیزان می نشست و جام می زد رنگ رنگ
با وزیران می نشست و خنده می زد قاه قاه

با شمایم گورخرها گورتان را گم کنید
پادشاه انگار دارد می رسد از گرد راه

گورهای دسته جمعی را به خاطر آورید
گورخرها! گورخرهای نجیبِ راه راه...

ای عمو! خورشیدمان را پشت کوه انداختی

مرتضی حیدری آل کثیر — Wed, 19 Apr 2017 00:13:00 GMT

با سراب وعده ها دنیایمان را ساختی
هرچه همت داشتیم از آب و تاب انداختی

با کلیدت بافتی زنجیر بر فردای ما
ای عمو! خورشیدمان را پشت کوه انداختی

با چه امیدی معاش مردمت را کوختی
با چه تدبیری نمای منزلت را کاختی؟

«دوش از میخانه آمد سوی مسجد شیخ ما»
شیخ! بر منبر فقط بر اهل تقوا تاختی

دشمنت را دوست خواندی دوستت را ناسپاس
خویش را در آینه دیدی ولی نشناختی

«آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
میهمانا! دیر حق میزبان پرداختی

نمی‌دانم چرا مردم به هم تبریک می‌گویند

مریم جعفری آذرمانی — Thu, 16 Mar 2017 01:48:00 GMT

گل از گل‌ها شکفت و رنگ جدول‌ها بهاری شد
به دستِ کارگرها در حواشی سبزه‌کاری شد

زمستان رفته و مثل ذغالش روسیاهم من
به ویرانی سفر کردم که سوغاتم «نداری» شد

عمو نوروز من هستم که با پیراهن سرخم
به طبلم می‌زنم: «مردم! جهان از خون اناری شد،

چه باغی می‌شکوفد از گلوگاهِ مسلسل‌ها؟
چه دریایی اگر سرچشمه‌ها از زخم جاری شد؟»

نمی‌دانم چرا مردم به هم تبریک می‌گویند
بهاری را که با برف زمستان آبیاری شد

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

فاضل نظری — Sat, 31 Dec 2016 21:35:00 GMT

از باغ می برند چراغانی ات کنند
تا کاج جشن های زمستانی ات کنند

پوشانده اند «صبح» تو را «ابرهای تار»
تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار می برند که زندانی ات کنند

ای گل گمان مکن به شب جشن می روی
شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست
از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه ای است که قربانی ات کنند

ساحران با سامری ها گاوبندی کرده اند!

سید حسن حسینی — Mon, 26 Sep 2016 02:13:00 GMT

ماجرا این است کم کم کمیت بالا گرفت
جای ارزش های ما را عرضه ی کالا گرفت

احترام «یاعلی» در ذهن بازوها شکست
دست مردی خسته شد، پای ترازوها شکست

فرق مولای عدالت بار دیگر چاک خورد
خطبه های آتشین متروک ماند و خاک خورد

زیر باران های جاهل سقف تقوا نم کشید
سقف های سخت، مانند مقوا نم کشید

با کدامین سحر از دل ها محبت غیب شد؟
ناجوانمردی هنر، مردانگی ها عیب شد؟

خانه ی دل های ما را عشق خالی کرد و رفت
ناگهان برق محبت اتصالی کرد و رفت

سرسرای سینه ها را رنگ خاموشی گرفت
صورت آیینه زنگار فراموشی گرفت

باغ های سینه ها از سروها خالی شدند
عشق ها خدمتگزار پول و پوشالی شدند

از نحیفی پیکر عشق خدایی دوک شد
کله ی احساس های ماورایی پوک شد

آتشی بی رنگ در دیوان و دفترها زدند
مهر «باطل شد» به روی بال کفترها زدند

اندک اندک قلب ها با زرپرستی خو گرفت
در هوای سیم و زر گندید و کم کم بو گرفت

غالباً قومی که از جان زرپرستی می کنند
زمره ی بیچارگان را سرپرستی می کنند

سرپرست زرپرست و زرپرست سرپرست
لنگی این قافله تا بامداد محشر است!

از همان دست نخستین کج روی ها پا گرفت
روح تاجرپیشگی در کالبدها جان گرفت

کارگردانان بازی باز با ما جر زدند
پنج نوبت را به نام کاسب و تاجر زدند

چار تکبیر رسا بر روح مردی خوانده شد
طفل بیداری به مکر و فوت و فن خوابانده شد

روزگار کینه پرور عشق را از یاد برد
باز چون سابق کلاه عاشقان را باد برد

سالکان را پای پرتاول ز رفتن خسته شد
دست پر اعجاز مردان طریقت بسته شد

سازهای سنتی آهنگ دلسردی زدند
ناکسان بر طبل های ناجوانمردی زدند

تا هوای صاف را بال و پر کرکس گرفت
آسمان از سینه ها خورشید خود را پس گرفت

رنگ ولگرد سیاهی ها به جان ها خیمه زد
روح شب در جای جای آسمان ها خیمه زد

صبح را لاجرعه کابوس سیاهی سرکشید
شد سیه مست و برای آسمان خنجر کشید

این زمان شلاق بر باور حکومت می کند
در بلاد شعله، خاکستر حکومت می کند

تیغ آتش را دگر آن حدت موعود نیست
در بساط شعله ها آهی به غیر از دود نیست

دود در دود و سیاهی در سیاهی حلقه زن
گرد دل ها هاله هایی از تباهی حلقه زن

اعتبار دست ها و پینه ها در مرخصی
چهره ها لوح ریا، آیینه ها در مرخصی

از زمین خنده خار اخم بیرون می زند
خنده انگار از شکاف زخم بیرون می زند

طعم تلخی دایر است و قندها تعطیل محض
جز به ندرت، دفتر لبخندها تعطیل محض

خنده های گاه گاه انگار ره گم کرده اند
یا که هق هق ها تقیه در تبسم کرده اند

منقرض گشته است نسل خنده های راستین
فصل فصل بارش اشک است و شط آستین

آن چه این نسل مصیبت دیده را ارزانی است
پوزخند آشکار و گریه ی پنهانی است

گرچه غیر از لحظه ای بر چهره ها پاینده نیست
پوزخند است این شکاف بی تناسب، خنده نیست

مثل یک بیماری مرموز در باغ و چمن
خنده های از ته دل ریشه کن شد، ریشه کن

الغرض با ماله ی غم دست بنایی شگفت
ماهرانه حفره ی لبخندها را گل گرفت

* * *
اشک های نسل ما اما حقیقی می چکند
از نگین چشم های خون، عقیقی می چکند

* * *
ماجرا این است: مردار تفرعن زنده شد
شاخه های ظاهراً خشکیده از بن زنده شد

آفتابی نامبارک نفس ها را زنده کرد
بار دیگر اژدهای خشک را جنبنده کرد

قبطیان فتنه گر جا در بلندی کرده اند
ساحران با سامری ها گاوبندی کرده اند!

* * *
من ز پا افتادن گل خانه ها را دیده ام
بال ترکشخورده ی پروانه ها را دیده ام

انفجار لحظه ها، افتادن آوا، ز اوج
بر عصب های رها پیچیدن شلاق موج

دیده ام بسیار مرگ غنچه های گیج را
از کمر افتادن آلاله ی افلیج را

در نخاع بادها ترکش فراوان دیده ام
گردش تابوت ها را در خیابان دیده ام

گردش تابوت های بی شکوه آهنین
پر ز تحقیر و تنفر، خالی از هر سرنشین

در خیابان جنون، در کوچه ی دلواپسی
کرده ام دیدار با کانون گرم بی کسی!

دیده ام در فصل نفرت در بهار برگریز
کوچ تدریجی دلها را به حال سینه خیز

سروها را دیدهام در فصل های مبتذل
خسته و سردرگریبان – با عصا زیر بغل –

تن به مرداب مهیب خستگی ها داده اند
تکیه بر دیواری از دلبستگی ها داده اند

پیش چنگیز چپاول پشت را خم کرده اند
گوشه ای از خوان یغما را فراهم کرده اند!

ماجرا این است، آری ماجرا تکراری است
زخم ما کهنه است اما بی نهایت کاری است

از شما می پرسم آن شور اهورایی چه شد
بال معراج و خیال عرش پیمایی چه شد

پشت این ویرانه های ذهن، شهری هست؟ نیست؟
زهر این دل مردگی را پادزهری هست؟ نیست

ساقه ی امیدها را داس نومیدی چه کرد؟
با دل پر آرزو احساس نومیدی چه کرد؟

هان کدامین فتنه دکان وفا را تخته کرد؟
در رگ ایمان ما خون صفا را لخته کرد

هان چه آمد بر سر شفافی آیینه ها
از چه ویران شد ضمیر صافی آیینه ها

شور و غوغای قیامت در نهان ما چه شد؟
ای عزیزان! «رستخیز ناگهان» ما چه شد؟

دشت دلهامان چرا از شور یا مولا فتاد
از چه طشت انتشار ما از آن بالا فتاد

* * *
جان تاریک من اینک مثل دریا روشن است
صبح گون از تابش خورشید مولا روشن است

طرفه خورشیدی که سر از مشرق گل می زند
بین دریا و دلم از روشنی پل می زند

طرفه خورشیدی که غرق شور و نورم می کند
زیر نور ارغوانی ها مرورم می کند

اندک اندک تا طپیدن های گرمم می برد
در دل دریا فرو از شوق و شرمم می برد

«قطره ی سرگشته ی عاشق» خطابم می کند
با خطابش همجوار روح آبم می کند

تیغ یادش ریشه ی اندوه و غم را می زند
آفتاب هستی اش چشم عدم را می زند

اینک از اعجاز او آیینه ی من صیقلی است
طالع از آفاق جانم آفتاب «یاعلی» است

«یاعلی» می تابد و عالم منور می شود
باغ دریا غرق گل های معطر می شود

چشم هستی آبها را جز علی مولا ندید
جز علی مولا برای نسل دریاها ندید

موج نام نامی اش پهلو به مطلق می زند
تا ابد در سینه ها کوس اناالحق می زند

قلب من با قلب دریا هم سرایی می کند
یاد از آن دریای ژرف ماورایی می کند

اینک این قلب من و ذکر رسای «یاعلی»
غرش بی وقفه ی امواج، در دریا «علی»

موج ها را ذکر حق این سو و آن سو می کشد
پیر دریا کف به لب آورده، یاهو می کشد

مثل مرغان رها در اوج می چرخد دلم
شادمان در خانقاه موج می چرخد دلم

موج چون درویش از خود رفته ای کف می زند
صوفی گرداب ها می چرخد و دف می زند

ناگهان شولای روحم ارغوانی می شود
جنگل انبوه دریاها خزانی می شود

کلبه ی شاد دلم ناگاه می گردد خراب
باز ضربت می خورد مولای دریا از سراب

پیش چشمم باغ های تشنه را سر می برند
شاخه هایی سرخ از نخلی تناور می برند

خارهای کینه قصد نوبهاران می کنند
روی پل تابوت ها را تیرباران می کنند

در مشام خاطرم عطر جنون می آورند
بادهای باستانی بوی خون می آورند

* * *
صورت اندیشه ام سیلی ز دریا می خورد
آخرین برگ از کتاب آب ها، تا می خورد

خدایا! تلخ می بینم سرانجام جوان ها را

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:12:00 GMT

خدایا! تلخ می بینم سرانجام جوان ها را
زمانه سرمه می ساید شکستِ استخوان ها را

چقدر –ای روزگاران!- زخم از تیغ خودی خوردن؟
میان خون و خنجر بازی زخم زبان ها را

خمیر و نانوا دیوانه شد از این همه هیزم
خدایا! شور این آتش فروشان سوخت نان ها را

به نام نامی توفان و دریا بال خواهم زد
کلاغانی که می بندید راه آسمان ها را!

به ملّاحان بگو وقت ملاحت نیست این شب ها
بگو، توفان! بگو؛ پایین نیاور بادبان ها را

دهان موج را باید ببندد تربت مولا
بگو باید تحمّل کرد یک چند این تکان ها را

چرا اهل سیاست، منطق حکمت نمی دانند؟
خدایا! بار دیگر بعثتی بخشا شبان ها را

شبی پرکار طی شد

اسماعیل امینی — Mon, 24 Aug 2015 10:34:00 GMT

شبی پرکار طی شد
همچنان در خواب سنگین شهر بی فریاد
به خانه می رسد جلّاد
بار خستگی بر دوش
چراغ خانه اش روشن
چراغ خانه های دیگران خاموش

دوست دارید رامتان باشم

اسماعیل امینی — Mon, 24 Aug 2015 10:30:00 GMT

دوست دارید رامتان باشم
همدل و هم مرامتان باشم

دوست دارید در مراتع شعر
برّه ی خوش خرامتان باشم

دوست دارید تا هم آخورتان
در حلال و حرامتان باشم

من امیر سخن اگر بودم
در پی نان، غلامتان باشم

من نباید شبیه من باشم
تا شبیه کدامتان باشم؟

چون یکی از شما شدم آنگاه
مورد احترامتان باشم

برگ درخت باغمون زباله ی سپور شده

عمران صلاحی — Wed, 12 Aug 2015 11:08:00 GMT

كمك كنین هلش بدیم چرخ ستاره پنچره
رو آسمون شهری كه ستاره برق خنجره
گلدون سرد و خالی رو بذار كنار پنجره
بلكه با دیدنش یه شب وا بشه چن تا حنجره

به ما كه خسته ایم بگه خونه ی باهار كدوم وره؟

تو شهرمون آخ بمیرم چشم ستاره كور شده
برگ درخت باغمون زباله ی سپور شده
مسافر امیدمون رفته از اینجا دور شده
كاش تو فضای چشممون پیدا بشه یه شاپره

به ما كه خسته ایم بگه خونه ی باهار كدوم وره؟

كنار تنگ ماهیا گربه رو نازش می كنن
سنگ سیاه حقه رو مهر نمازش می كنن
آخر خط كه می رسیم خطو درازش می كنن
آهای فلك كه گردنت از همه مون بلن تره

به ما كه خسته ایم بگو خونه ی باهار كدوم وره؟

تاريخ مي رود که سرافکنده تر شود

محمد سلمانی — Wed, 29 Jul 2015 11:49:00 GMT

در کوفه ي تهي شده از اعتمادها

کم کم زياد مي شود ابن زيادها

انسان و آيه هاي کرامت يکي يکي

از ياد مي برند همان سان که يادها

آن گاه دسته دسته ي نامردمان شهر

هر بار مي وزند به سمتي که بادها

تعطيل مي شوند به تدريج حجره ها

تشکيل مي شوند به سرعت ستادها

وقتي زمان به نقطه ي تقسيم مي رسد

مي رويد از عميق زمين کوفه زادها

تاريخ مي رود که سرافکنده تر شود

هربار از تداعي اين رويدادها

تا اين غزل اجازه ي خواندن به من دهد

ناچارم استفاده کنم از نمادها

مجبور مي شوم بنويسم که عاقبت

سهراب کشته مي شود اما شغادها؟!

اين چندمين بار است حاجي مکه بودي؟!

زهرا بشری موحد — Sun, 03 May 2015 03:55:00 GMT

رفته است بالا نرخ شاخص تا حدودي
طي کرده حاجي چه فرازي! چه فرودي!

بنزين بي سُرب است سهم باکش اما
از شيشه ي ماشين او ، دنياست دودي

حاجي! قبولِ حق! جزاک الله خيرا!
خيلي گره از کار اين مردم گشودي

در رفته از دستم حسابش خوش به حالت!
اين چندمين بار است حاجي مکه بودي؟!

ما ريزه خوار سفره ي شاه ِ خراسان
تو ميهمان ويژه ي شاه ِ سعودي

حاجي تو که عمري است در حال طوافي
تحريم را هم دور خواهي زد به زودي!

حکایت آب

اکبر اکسیر — Sat, 10 Jan 2015 07:13:00 GMT

از آفتاب به آفتابه رسیدیم
از آب به فاضلاب
و آب که آبروی قبیله بود
صرف طهارت ما شد
حال در غیاب آب
شبکه ی یک، ماءالشعیر پخش می کند
پدر در تیمم است و نمی داند
دیگر سدّی برای افتتاح نمانده است

خیابانی که مبل، در آن نمایشگاهی ندارد

محمدرضا عبدالملکیان — Sat, 29 Nov 2014 06:04:00 GMT

كوپن 356، تخم مرغ

لباس می‌ پوشم

و از پله‌ ها به زیر می ‌آیم

از خانه به خیابان

خیابان هاشمی

خیابان مأنوس

خیابان سلام دل ها

خیابان صمیمیت سلام ها

خیابان بار عاطفی كلمات

خیابان خانه ‌های كوچك

خیابان دل های بزرگ

خیابان خانوارهای نُه سر عائله

خیابان خانوارهای شش نفر شهید

خیابان صبر

خیابان سنگر

خیابان سر به زیر

خیابان سرفراز

خیابان بی ادعا

خیابان صف های بلند عاشورا

خیابان هاشمی

خیابان کم توقع

خیابان مصمم

خیابان ریشه دار

خیابان مستقل

خیابانی که مبل، در آن نمایشگاهی ندارد

و ساندویچ فروشی هایش

همیشه در غربت و کسالت زندگی کرده اند

خیابان ازدحام نانوایی ها

خیابانی که شیرینی دانمارکی نمی خرد

خیابانی که جین نمی پوشد

خیابانی که کراوات نمی زند

خیابانی که مژه های طبیعی را دوست دارد

خیابانی که قلم پای پانک ها را خرد می کند

خیابانی که لباسش را از تعاونی ها می خرد

خیابانی که لباس تنش را

برای سیل زدگان می فرستد

خیابان هاشمی

خیابان پیکان های مُسن

خیابان هُل دادن ژیان

خیابانی که بنز و بی.ام.و، با هراس تمام

از تیررس نگاهش می گریزند

خیابان هاشمی

خیابان بی پیرایه

خیابان یکرنگ

خیابانی که دروغ نمی گوید

که احتکار نمی کند

گران نمی فروشد

و در مرداب گاو صندق ها

زندگی نمی کند

خیابان هاشمی

خیابان مردان کار

خیابان دست های پینه بسته

خیابان زنان سجاده و صبر

خیابان دلشکسته

خیابانی که پس از هر حمله

حجله ها در آن صف می بندند

و کوچه هایش چراغان می شوند

خیابان چراغان

خیابان ستاره باران

خیابانی که هر شب جمعه

قرار ملاقاتش را با بهشت زهرا

فراموش نمی کند

خیابانی که اسرائیل را می شناسد

و رادیویش را گوش نمی کند

خیابان هاشمی

خیابانی که سر بر دامن بیگانه نمی گذارد

خیابانی که نوکر نیست

خیابانی که بشقاب های اروپا را نمی شوید

خیابانی که دربان رستوران های پاریس نیست

خیابانی که تعظیم نمی کند

تحقیر نمی شود

انعام نمی گیرد

خیابان هاشمی

خیابان سربلند

خیابانی كه كوتاه نمی‌ آید

خیابان اول خط

خیابانی كه با یك اتوبوس

به میدان انقلاب می‌پیوندد

خیابانی كه همیشه از او وحشت دارند

خیابانی كه همیشه برایش نقشه می ‌كشند

خیابانی كه هر روز بمبارانش می‌ كنند

خیابانی كه هر روز متولد می ‌شود

خیابانی كه هر روز در مدرسه

نام‌نویسی می ‌كند

خیابانی كه هر روز بزرگ می ‌شود

خیابان هاشمی

خیابان گلاب قمصر

خیابان کاسه های نذری

خیابان سفره ی ابوالفضل

خیابان بیداری

خیابان کوی فرهنگیان

خیابان معلم و مدرسه

خیابان کتاب و کارنامه

خیابان ممتاز

خیابانی که هر روز امتحان می دهد

و هر روز عکسش را بزرگ می کنند

و هر روز عکسش را بر در و دیوار محله

می چسبانند

خیابان هاشمی

خیابانی كه مرا می‌ شناسد

خیابانی كه برایم دست تكان می‌ دهد

خیابانی كه شعرهایم را می‌ خواند

خیابانی كه غم هایش را به من می‌ سپارد

خیابانی كه شعرهایم را تصحیح می ‌كند

خیابانی كه كلمات مهجور

و مصراعهای متكلف را

از شعرهایم پاك می ‌كند

خیابانی كه همیشه حرف دلش را

در شعرهایم جستجو می ‌كند

خیابانی كه همیشه به دست هایم نگاه می‌ كند

نگاه می‌ كنم

به دست هایم نگاه می ‌كنم

كوپن 356!

دست هایم را پنهان می‌ كنم

خیابان هاشمی لبخند می‌ زند

آغوش می‌ گشاید

و به سویم می ‌آید

و من

شرمگین و شتابناك

از خیابان هاشمی می‌ گریزم

از پله‌ها بالا می ‌روم

به خانه باز می‌ گردم

و كوپن 356

در میان خشم سرانگشتانم

مچاله شده است

نلغزیم در باد/ نلغزیم در سمت برچیدن گل

محمدرضا عبدالملکیان — Tue, 18 Nov 2014 06:20:00 GMT

همین گونه خوب است

بمانیم

بمانیم در درس اول

بمانیم در آب - بابا

بمانیم تا کودکان دبستان

بیایند

بمانیم تا مهربانی

بخندد

من از حاصل ضربِ اعدادِ بیگانگی

بیم دارم

من از حرصِ در خود فرو ماندگان

مانده بیگانه با هرچه باران، بهاران

من از مکرِ این دشمنِ خانگی

بیم دارم

بمانیم در جوشش چشمه هایی

که با ذات بخشندگی زنده هستند

بمانیم تا آب معنی شود

در نفس های تابنده ی شمعدانی

بمانیم در فرصت مهربانی

و معنای انسان

فقط این دو حرف است

بمانیم

تا گل بروید

همین گونه خوب است

همین گونه، یعنی همین لحظه

این پنجره

آن نگاهی که در کوچه مانده است

همین گونه، یعنی همین خانه

این گفتگو در حضورِ

همین چند گلدان شاداب

همین گونه، یعنی همین باغ

این سرو

این بید مجنون

همین گونه، یعنی همین نیمکت

این نگاه صمیمانه

این رقص فواره در باد

همین گونه، یعنی همین بادبادک

که پیوسته با شاخه ی شوق کودک

همین گونه خوب است

همین گونه ، یعنی که هرکس بگوید دلش را

و بگذار من هم بگویم

از آرامش آسمان و کبوتر

و بگذار من هم بگویم چرا آسمان

آبی بی دریغی است

و بگذار من هم بگویم

چرا در زمین، خواب آهو

پر از اضطرابی عمیق است

و بگذار من هم بگویم که

در باور مرزها

مرگ پهلو گرفته است

و بگذار من هم بگویم سیاست چرا مهربان نیست

و بگذار من هم بگویم که بر خاک غلتیدن برگ

این سبز

این سبزها، اتفاقی نبوده است

و بگذار من هم بگویم که

سهم قناری قفس نیست

و دیوار ، یعنی که خود خواهی من

و دیوار ، یعنی چه اندازه دوریم

از دور دست تماشا

بیا ذات دیوار را

از ضمیر زمین گیر انسان بروبیم

و انسان به اندازه ی آسمان هاست

و ای کاش جز آسمان را نگوییم

همین گونه خوب است

همین گونه ، یعنی که آیینه بودن

فقط روشنی را سرودن

همین گونه ، یعنی نلغزیم

نلغزیم در سمت خواهش

و سمتی که خَم می شود مرد

و سمتی که هرگز صنوبر ندارد

همین گونه ، یعنی سپیدار با بادها

همسفر نیست

نلغزیم در باد

نلغزیم در سمت برچیدن گل

و سمتی که گم می شود رد پای کبوتر

و سمتی که از فرصت گل کسی باخبر نیست

همین گونه خوب است

همین گونه ، یعنی که هر کس

به اندازه ی آسمان سهم دارد

بباریم

بباریم بر انتظار عطشناک هرجا که یک ریشه

دلواپس رویش یک جوانه است

بباریم تا آهوان زبان بسته، پایان نگیرند

همین گونه خوب است

همین گونه یعنی زمینی پر از زندگانی

همین گونه یعنی که با ماشه

انگشت دل آشنا نیست

همین گونه، یعنی که آهو بیاید

که آهو بماند

که آهو نترسد

همین گونه خوب است

همین گونه ، یعنی الفبای باران

همین گونه ، یعنی که

هر تشنه ای را شنیدن

به معنا رسیدن

گره خوردن ریشه با نور

همین گونه یعنی

فقط این درختان

فقط این درختان دلبسته با خاک

خورشید را دوست دارند

همین گونه ، یعنی که

در سمت ریشه

همین گونه ، یعنی که

در سوی رویش

همین گونه ، یعنی که

درسمت و سوی شکفتن بمانیم

بمانیم تا کودکان دبستان بیایند

کورتاژ ...

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:49:00 GMT

تو به زبان دری می نویسی
من به زبان مادری
" لات های جهان اما ، به زبان لاتین "
با این حساب
چرا ما جهانی نمی شویم
نمی دانم ؟
یا بلیط هواپیما گران است
یا کارت اینترنت
و شاید هم عیب از بچه های ماست

که شش ماهه سقط می کنند

صرفه جویی

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:10:00 GMT

صفر را بستند
تا ما به بیرون زنگ نزنیم
از شما چه پنهان
ما از درون زنگ زدیم!

که روزنامه هم از رنج این و آن خالی ست

علی کریمان — Sat, 20 Sep 2014 04:40:00 GMT

شکسته ایم که از مرد، داستان خالی ست

نشسته ایم، یقین جای قهرمان خالی ست!‏

دعا اگر چه فراوان، نمی رود بالا

پرنده گرچه زیاد است، آسمان خالی ست

ورق نزن به امید دو جمله همدردی

که روزنامه هم از رنج این و آن خالی ست

نوشته صفحه ی اول که سفره ها پر شد

نوشته است که «پر شد»، ولی بخوان «خالی ست‏‏»

‏عبور رهگذران و صدای فال فروش:

«بخر که خانه ی ما از نشاط و نان خالی ست»

امید بسته به دستان ما که گل بدهد

کدام گل پسرک؟ هر دو دستمان خالی ست

چه ساده می شود از چشم های سردش خواند

که فکر می کند از دلخوشی، جهان خالی ست

کدام روزی امروز اوست، نان یا زهر؟

چقدر دیر رسیدیم، استکان خالی ست...

اسب از نسكافه نوشي اسب شد

اسماعیل امینی — Mon, 15 Sep 2014 04:51:00 GMT

اسب ها در ابتدا خر بوده اند

بلكه از خر نيز خرتر بوده اند

اسبها خرهاي پررو بوده اند

اهل غوغا و هياهو بوده اند

اسبها كه قوم و خويش قاطرند

اهل تبليغات و عكس و پوسترند

آدمي وقتي كه پررو ميشود

گاه اسب و گاه يابو ميشود

اسب، كت شلوار پوشيد اسب شد

با فرودستان نجوشيد اسب شد

اسب از نسكافه نوشي اسب شد

با ادا و شیك پوشي اسب شد

اسب شير و قهوه می نوشد خر، آب

كارِ خر از سربه زيري شد خراب

سربه زيري شد بلاي جان خر

اي پسر! از سربه زيري كن حذر

خر، تواضع مي كند پس ابله است

دستش از ميز رياست كوته است

اسب شهرت يافت، بار خويش بست

خر، به گمنامي دلي خوش كرده است

اي خر، اي راوي اول شخص من!

باز هم عرعر كن و جفتك بزن

اي خر، اي داناي كلِّ باربر!

سمبل مردانگي از هر نظر

اي خر، اي افسانه ی سيال ذهن

عرعرت فريادِ بغضِ كال ذهن

جان فداي تار و پود عرعرت

زير و بم، اوج و فرود عرعرت

خر خيالاتي شد و عرعر نمود

خر، خيالاتي نمي شد خر نبود

جفتكي زد، شاد شد ،خنديد خر

ديگر از اسبان نمي ترسيد خر

ديد اسبان انتخابش كرده اند

داخلِ آدم حسابش كرده اند

شايد او هم چند روزي اسب شد

صاحب عنوان و كار و كسب شد

خرّم و جفتك زنان و شاد ، خر

يك دو گامي رفت و راه افتاد، خر

خرم و خندان خر از دورانِ نو

نعل نو، افسار نو، پالان نو

اسب شد خر، اسب، شد بر باد خر

يك دو گامي رفت و راه افتاد خر

تا بگيرد سهم خود از پول نفت

خر برفت و خر برفت و خر برفت...

از «عدل» هزار قصه گفتند ولي...

محمدمهدی سیار — Thu, 14 Aug 2014 06:09:00 GMT

اين بسته کمر يکسره در خدمت ما...

آن خسته جگر در طلب راحت ما...

از «عدل» هزار قصه گفتند ولي

جز «قسط» نشد آخر سر قسمت ما!

نخودي گفت، لوبيايي را

حسین گلستانی — Thu, 07 Aug 2014 06:34:00 GMT

نخودي گفت، لوبيايي را

كه «بيا با هم اتحاد كنيم

همره لپه و عدس گرديم

دم به دم نرخ را زياد كنيم

به ورود حبوب بيگانه

معترض گشته، انتقاد كنيم

نخود اجنبي ندارد سود

بر وجود خود اعتماد كنيم»

لوبيا گفت: «ناپسنديده است

گر كه ما صحبت از نژاد كنيم

لپه، لپه است هر كجا باشد

بايد او را به ‌خير ياد كنيم

ميزبانيم ما و او مهمان

ميهمان را به لطف شاد كنيم

ارزش ما از او نگردد كم

كار بر كام و بر مراد كنيم

محتكر را شويم ياور و يار

شارژ، او را از اين مواد كنيم

تا كه انبار محتكر برپاست،

جمله بايد ز فخر، باد كنيم»

من مشکل حجاب ندارم؛ شما چطور؟!

سعید بیابانکی — Thu, 31 Jul 2014 08:00:00 GMT

من شاعرم، کتاب ندارم؛ شما چطور؟!

عمري ست جاي خواب ندارم؛ شما چطور؟!

در بانک هاي دولتي و غير دولتي

مثل شما حساب ندارم؛ شما چطور؟!

نه سبزم و نه قرمز و نه آبي و نه زرد

باور کنيد تاب ندارم؛ شما چطور؟!

افسرده ام به خودروي تک سرنشين خويش

ماشين خوش رکاب ندارم؛ شما چطور؟!

زلف مرا زمانه گرفت و ز بيخ کَند

من مشکل حجاب ندارم؛ شما چطور؟!

هر ساعتي به خانه بيايم دلم خوش است

يک ذرّه اضطراب ندارم؛ شما چطور؟!

زير دلم زده ست خوشي ـ بچّه ها! ـ ولي

ميلي به انقلاب ندارم؛ شما چطور؟^!*

_{*منظور، ميدان انقلاب است صد البته!}

دادگاه رسمی است!

محمدرضا ترکی — Thu, 31 Jul 2014 06:40:00 GMT

در میان ضرب طبل های انفجار
رقص دود
بر فراز شهر در حصار
از میان خشت و خاک
لب گشوده اند زخم ها و همصدا
با عروسکی شکسته
خنده می زنند
بر دروغ روزگار!

***

آه...تا کدام دست مهربان
می رهاند این تن به خون نشسته
آن عروسک شکسته را
از میان خشت و خاک
از میان آن همه غبار...

چشم های خیس کودکی در انتظار...

***

دادگاه رسمی است!

اتّهامتان:
سرقت سیاهی از کلاف گیسوی زنان
قتل عام خواب کودکان
انتشار گرد خواب و مرگ بر سراسر جهان
غارت غرور و غیرتی که نیست
از سران خائن عرب...
بمب ها، گلوله ها
انفجارهای نیمه شب: گواه
دادگاه:
غزّه؛ سرزمین بی پناهگاه!

...که توپ برایشان آغاز یک ویرانی است...

احسان ترابی — Sat, 19 Jul 2014 15:48:00 GMT

هر چهار سال یکبار

در سررسید داستان بازی و توپ

وقتی خیال بشر نگران مستطیل سبز است

دلشوره امان آدمیت را می‌برد

وقتی تمام چشم‌ها

مسحور ستاره های زمین بازی اند

و اخبار گلهای شب

با درشت ترین تیتر

می‌روند که صبح را شروع کنند،

ستاره‌های آسمان

در تماشای گوشه‌ای از زمین

داستان گل‌هایی را گریه می‌کنند

که توپ برایشان

آغاز یک ویرانی است

و در بازی کوچه شان

سوت به جای داور

در دست جلاد است

از دست تیم پزشکی هم

در این داستان

کاری بر نمی‌آید

که گلوله‌ها پایان عمر بازی غنچه را رقم زده‌اند

و هیچ کارشناسی

توجه ندارد

که کودک شیرخواره

حریف خمپاره‌های آدمخوار نمی‌شود

چرا که اصولا

در جایی از منشور حقوق بشر به این نکته

اشاره نشده

من ایلیاتی ام

محمدرضا عبدالملکیان — Sat, 12 Jul 2014 08:36:00 GMT

من ایلیاتی ام

از نسل رنج

از نسل دست های ترک خورده

از نسل کوه و تنگه و بِرنو

از نسل قله های نشسته در ابر و اوج

از نسل مردهای نمد پوش

آزادگان دشت

دلبستگان کوه

بسیار سال

قلبم، با قلب کوه تپیده است

با نعره ی تفنگ

بسیار سال

حرفم همیشه ساد ه و یک رنگ

من ایلیاتی ام

من دل ز کوه دارم

من دل ز قله ای که سحرگاهان

خورشید را زخواب شبانه

بیدار می کند

پشتم همیشه کوه

پشتم همیشه دشت

عشقم همیشه چادر و کوچ و گیاه و رود

گروس¹، گروسِ پیرِ سر به طاق فلک سوده

مغرورِ پاکِ سر به خاک نیالوده

روزی که من جدا شدم از تو

روزی که من به شهر رسیدم

اسب غریب من، چه هراسی داشت!

اسب غریبِ من، نفسش آشنا نبود

با این هوای تلخ گرفته

اسب غریبِ من

تندیسِ پای بسته ی میدان را

باور نداشت

اسبم ،آزاده ی همیشگیِ نبضِ سبزِ دشت

با شیهه ای ز خشم

رَم کرد وعاشقانه سوی تو برگشت

من ماندم و غریبگی و غربت

اینجا نشان ز رود ندیدم

اینجا نشان زسبز شدن ،هیچ

اینجا نشان ز نسل سواران

مردان پاک باخته، عیاران

دریادل همیشگی ایل «شیرعلی مردان»²

اینجا نشان ندیده ام از آنان

گروس، گروس

اینجا چقدر فاصله سنگین است

از رخم کاهگل

تا آسمانخراش

اینجا سرود سرکش فریاد

گم گشته درحقارتِ «ای کاش»:

«ای کاش سرنوشت سپیدی رقم زند

خوشبختی مرا»

«زین سو جدا شوم»

«در آسمان آن جا، آن سو رها شوم»

گروس، گروس

اینجا زمین حقارت انسان را

احسا س میکند

اینجا کسی ترانه ی سبز بهار را

باور نمی کند

من ایلیاتی ام

بسیار سال، با باور سکون، بیگانه بوده ام

تقدیر من همیشه چنین بوده است:

«ییلاق»

«قشلاق»

«درجستجوی سبزه»

«در جستجوی رود»

«در جستجوی باروری های زندگی»

درمن هنوز دامنه دارد

شبهای کوه وآتش و بیداری

شب های باد و بیم

شب های هول و هیس

شب های شک نشان

شب های ردپای شبیخون

شب های شب نخفتنِ بِرنو

بِرنو، این خشم کوهسار

این چشم بی بدیل

این پاسدار حرمت آزادگان ایل

در من هنوز دامنه دارد

شب های پر ستاره ی سرشار

شب های نای نی

شب های سوز دل

شب های خاطرات قدیمی

شب های نام و یاد «قدم خیر»³

شب های ابر غصه که می بارید

شب های راز سینه که می رویید

و «دایه، دایه»⁴که در خون کوه می جوشید

گروس

گروسِ پیرِ سر به طاق سوده

مغرورِ پاکِ سربه خاک نیالوده

دردی عمیق دارم

اینجا، فرزند کوه را

دعوت به سکوت وتسلیم می کنند

من ایلیاتی ام

من وصله ای به پیرهن شهر نیستم

اینجا غریب مانده ام ودلتنگ

من سنگ نیستم

1-نام کوهی در شهرستان نهاوند

2-نام یکی از مردان مبارز عشایر لُر

3-نام یکی از زنان مبارز عشایر لُر

4- دایه به معنی مادر و «دایه دایه» از ترانه های حماسی لرستان است.

سید! ای پرسه ی بی قرار در حوالی دیپلماسی!

مهدی نظارتی زاده — Sat, 12 Jul 2014 08:35:00 GMT

خشخاش یا زیتون؟ نفت، یا ...

اصلا چه فرقی می کند

وقتی بوی ماشه می دهند

انشگت های اشاره

و بوی لاشه می دهند

قالب های صابون

در دهان کلاغ های مهاجر

دیگر چه فرقی می کند؟

وقتی قرار است

آخرین کوپه هم

از دنیا جدا شود...

کودکی هستم

در هرات

فلوجه

که همیشه ملخ را با چرخ بال اشتباه می گیرد

انگار زبانم درست نمی چرخد...

هیروشیما

به افغانستان رسید

لکنت گرفت دری و مادری

و جای کابل ماند

بر تن روزهای سخت دبستان...

این لب های ایلاتی

به دهان چه کسانی مزه کرده است؟

که هر غروب گلّه ها

لاغرتر از چرا بر می گردند...

و سرما

سرخ می کند چای سبزها را...

گونه های مادرم

خش

خاش سبزه ایست که

در عزای ایل پنجه می خورد!

و خون

شیره ایست که می ماند

لای ناخن هایش

مثل شیرابه های جامانده

از زباله های اتمی...

نشسته ام

بر سکوهای نفتی

و نگاه می کنم

تلمبه های بورس را

که همه چیز را

بالا می کشند و

ما

پایین می آییم...

نگاه می کنم

شریان های خسته ی سال ها را

که میان این همه آهن

راه به جایی نمی برد

دیگر چه فرقی می کند؟

خشخاش

یا

زیتون؟...

پرچم افتاده

اهتزاز خاموش است

چه کسی می تواند

انکار کندDNA زیتون را؟

و صحه بگذارد

روی این سنگ ها

سید!

ای پرسه ی بی قرار در حوالی دیپلماسی!

عبای تو

کراوات ها را

تا مساحت میز پایین می کشد

بخوان!

تا سنگ ها تو را

به گوشه های از یاد رفته برسانند...

BBC

در حیات خلوت تمدن

امواج مدیترانه را

دست کاری می کند

تا عرب های بادیه

در چای خانه های سنتی شان

پای اخبار بنشینند و جنگ را دنبال کنند!

" ما می میریم

تا عکاس تایمز

جایزه بگیرد"

عکس صلح

از جنگ می گوید

و پرسه

تنها هم بازی خواهرم خواهد بود

در این

خرابه های ساختگی...

کار دشواري ست دزدي زحمت بسيار دارد

سعید بیابانکی — Thu, 03 Jul 2014 08:00:00 GMT

هرکسي در خانه اش اصوات ناهنجار دارد،

بي گمان همسايه ي بالايي اش گيتار دارد

يک نفر را مي شناسم روز و شب مشغول کار است

کار دشواري ست دزدي زحمت بسيار دارد

مي تواند وام هاي گُنده و سنگين بگيرد

گرچه او ضامن ندارد، ليک ضامن دار دارد

کارمندي که حقوقش از رئيسش بيشتر شد،

بي گمان او از مديرش «اين هوا» آمار دارد

دائماً بالا و پايين مي شود بازار، امّا

دکّه ي آدم فروشي روز و شب بازار دارد

چارپايانش چه حالي مي کنند آنجا يقيناً

جنگل دوري که آدم هاي آدم خوار دارد

بي گمان اخبار مي بيند، فقط هم «بيست و سي» را

هر که روي پشت بام خانه اش رادار دارد

عين پطرس، هُل نده انگشت خود را هر کجا هي!

بعضي از سوراخ ها، زنبور دارد، مار دارد

خاک بر سر مي شوم وقتي بيايد آن ضعيفه

زلزله وقتي بيايد، با خودش آوار دارد

شک ندارم نام آن يارو که مي آيد، جواد است

چون که شلوار خز و پيراهن گُل دار دارد!

گاه دلّاکي شما را مي برد با زور، حمّام

«چرخ بازيگر، از اين بازيچه ها بسيار دارد!»

اين طرف گرچه مدادالعلما موجود است

سعید بیابانکی — Thu, 03 Jul 2014 07:19:00 GMT

اين طرف گرچه مدادالعلما موجود است

آن طرف نيز دماءالشّهدا موجود است

در و ديوار، پُر از صوم و صلات است و دعا

هر طرف مي نگري، قبله نما موجود است

ذرّه اي جاي تو و وسوسه ي شيطان نيست

تا بخواهيد در اين حجره، خدا موجود است

گرچه مصداق غنا مي شود اين بيت، ولي

تو بيا؛ رونق اگر نيست، صفا موجود است

هست اين حُجره ي من راه ميان بُر به خدا

مُهر و سجّاده و تسبيح و عبا موجود است

جيبي و تاقچه ايّ و بغلي و قدّي

همه جور آينه در حجره ي ما موجود است

«کربلا منتظر ماست» نداريم ولي

«هرکه دارد هوس کرب و بلا» موجود است

يک نظر تاقچه ي ديدني ام را تو ببين

حافظ و مثنوي و خمسه و دا موجود است

سي دي شاد نداريم؛ کراهت دارد

در عوض، سي دي اقسام عزا موجود است

خبري نيست از آن باد که در ذهن شماست

بس که در حجره ي من باد صبا موجود است

اگرچه آخر دنیا خوش است، می ترسم

علی کریمان — Tue, 24 Jun 2014 16:21:00 GMT

چنان خوشیم به نام آوران لشکر خویش

که بی خیال نشستیم پشت سنگر خویش

دریغ! خانه ی آلوده به وبا هستیم

ندیده ایم به جز تسلیت به سر در خویش

عقاب از پر خود می خورد زمین واعظ!

نبال این همه بر ارتفاع منبر خویش

سر شکسته و نیرنگ چاه و خنجر پشت

چقدر خاطره داریم از برادر خویش!‏

قبول می کنم، آری، زمانه ام نحس است

ولی نخواه بیفتم به پای اختر خویش

درخت سوخته یا شعله زیر خاکستر

کدام را بگذاریم نام دیگر خویش؟

اگرچه آخر دنیا خوش است، می ترسم

چگونه می رسد این داستان به آخر خویش؟

گفتند صبر کن که ملخ سیر می شود!

علی کریمان — Tue, 24 Jun 2014 13:15:00 GMT

وقتی که شیر بسته ی زنجیر می شود

روباه لنگ بی سر و پا شیر می شود

هر داغ تازه مردن ما را بهانه است

از هر هزار مرد، یکی پیر می شود

در ما امید، گوی بزرگی ست رو به اوج

تا می رسد به قله سرازیر می شود

یک گاو لاغر آمد و یک گله را درید

این خواب مانده ایم چه تعبیر می شود

دنیا گشاده دست شده، زخم ما مدام

بر سفره ای جدید نمک گیر می شود

تصویب شد که اشک نریزیم بعد از این

از قلب های یخ زده تقدیر می شود

گفتم دریغ، مزرعه در حال مردن است

گفتند صبر کن که ملخ سیر می شود!

قبول کن که گرگ ها مرامشان دریدن است

علی کریمان — Tue, 24 Jun 2014 08:40:00 GMT

از آسمان فروغ ماه بی رمق نمی رسد

شب است آن چنان که نوبت فلق نمی رسد

در این هوای شب‌زده بگو کجاست آفتاب

که خمس پنجه اش به خاک مستحق نمی رسد

به گورهای این دیار ترس، نیست ساعتی

که پاره پاره های ما طبق طبق نمی رسد

قبول کن که گرگ ها مرامشان دریدن است

نگو به گوششان صدای مرغ حق نمی رسد

کنار من بمان که شاهنامه آخرش خوش است

کدام داستان به آخرین ورق نمی رسد؟

کي روز زمين خوردنشان مي آيد؟!

محمدمهدی سیار — Tue, 24 Jun 2014 06:00:00 GMT

کي موسم پژمردنشان مي آيد؟

پايان دل آزردنشان مي آيد؟

ديديم زمين خواري شان را يا رب!

کي روز زمين خوردنشان مي آيد؟!

کار بسيار است و بي کاري کم و فرصت زياد...

سعید بیابانکی — Sun, 22 Jun 2014 04:07:00 GMT

آدمي که کار دارد، کار مي خواهد چه کار؟

خانه ي بي بام و در، ديوار مي خواهد چه کار؟

شاعري که شعر نو مي گويد و شعر سپيد،،

مثنوي يا مخزن الاسرار مي خواهد چه کار؟

کاغذ او کاغذ سیگار باشد، بهتر است

شاعر اصلاً کاغذِ آچار می خواهد چه کار؟

هم سفيد و هم خز است و هم مُد امروز نيست

مانده ام اين ريش را «ستّار» مي خواهد چه کار؟

آن صداي مخملي، بي ساز خيلي بهتر است

من نمي فهمم «حسن» گيتار مي خواهد چه کار؟

حضرت مجنون فقط ليلي به دردش مي خورد

در بيابان ها، کش شلوار مي خواهد چه کار؟

سرزمين بي حساب و بي کتاب از هر نظر

در شگفتم مرکز آمار مي خواهد چه کار؟

اصفهان خشک و بي آب و علف، در حيرتم

زنده رودش مرغ ماهي خوار مي خواهد چه کار؟

با دو لنز سبز، وقتي چشم رنگي مي شود،

سينماي مملکت «گلزار» مي خواهد چه کار؟

کارگرداني که سيمرغ بلورين برده است

من نمي دانم دگر اُسکار مي خواهد چه کار؟

شاعري که بيت بيتِ شعرهايش آبکي ست

جمله ي «تکرار کن، تکرار» مي خواهد چه کار؟

شوفري که با «يساري» روز و شب سر کرده است

پشت خاور، سي دي «عصّار» مي خواهد چه کار؟

هشت تا گُل خورده اين دروازه بان تيره بخت

من نمي فهمم دگر اخطار مي خواهد چه کار؟

کار بسيار است و بي کاري کم و فرصت زياد

واقعا کشور وزير کار مي خواهد چکار؟!

قايق هاي جنگي کاغذي

مجید سعدآبادی — Mon, 09 Jun 2014 18:09:00 GMT

دشمن با اولين پاتک

مسير حرکت آب رودخانه را عوض کرد

قايق هاي جنگي کاغذي

که مدت ها پيش در آب انداخته بودم

يکي يکي برگشتند

دشمن مسير حرکت باد را عوض کرد

موشک هاي بمب افکن کاغذي ام برگشتند

دشمن همچنان پيش روي کرد

و مسير زندگي مان را عوض کرد

پدر که دورادور

به بازي هايم عادت کرده بود

هيچ وقت برنگشت

تو نشانم بده سپس ها را

زهرا بشری موحد — Thu, 05 Jun 2014 05:06:00 GMT

باهمان دست راست ات بشکن آخرین قفل این نفس ها را
بال های شکسته می دانند رمز محکم ترین قفس ها را

هرچه را پیش از این نمی خواهم، تازه در ابتدای این راهم
ببرم هرکجا که می خواهی، تو نشانم بده سپس ها را

کاش زیبا نبود چشمانت، آه از این نابرادران حسود
پلک هایت ورق ورق زده است شرحی از احسن القصص ها را

کوسه ها تکه تکه ام بکنند باز دست از تو برنخواهم داشت
وارث ماهیان اروندم، می روم تا ته ارس ها را

درد و تنهایی و غریبی که سرنوشت تمام عاشق هاست
توکه باشی برای من کافی است، چه نیازی است هیچ کس ها را

در دفتر سیاه جهان دیگر امکان مشق نیست

علی محمد مودب — Thu, 29 May 2014 05:27:00 GMT

شاید

تنها

باید نشست

در سایه ی مفرّح دیواری و گریست

بسیار راه های غلط رفتند

بسیار رهروان

بسیار رهبران

در دفتر سیاه جهان

دیگر

امکان مشق نیست

المپیک

مهدی صادقی — Sun, 02 Mar 2014 08:32:00 GMT

دونده ی آفریقایی
1500 متر را
در دو دقیقه و هشت هزارم ثانیه دوید
برای رسیدن به تکه طلایی که سال ها قبل
از کشورش دزدیدند .

قرن هاست در المپیک
آفریقایی ها قهرمان دوی استقامت می شوند
و غربی ها قهرمان شطرنج !

از کجا آورده ای این ثروت سرشار را؟

محمدعلی گویا — Tue, 18 Feb 2014 11:30:00 GMT

از کجا آورده ای این نصفه ی سیگار را؟
از کجا آورده ای این وصله ی شلوار را؟

نیم تخت تازه ای کفش تو پیدا کرده است
از چه راهی کرده ای نو، باز، پای افزار را؟

تو که عمری بوده ای بی سایبان و سرپناه
از کجا آورده ای این سایه ی دیوار را؟

بچه ات کرده عبور از کوچه ی یک مدرسه
از کجا آورده ای سرمایه ی این کار را؟

می کنی با اختران آسمان راز و نیاز
از کجا آورده ای این گنبد دوّار را؟

اسکناس بیست تومانی به دستت دیده اند
از کجا آورده ای این ثروت سرشار را؟

دست داری توی بانکی یا که بنیادی، یقین
یا که غارت کرده ای سرتاسر بازار را

خوب می رقصی به ساز این و آن در هر طرف
از کجا آورده ای این وعده ی بسیار را؟

می روی با بچه ات هر روز دنبال دوا
از کجا آورده ای این کودک بیمار را؟

آستینت را خودم باید بگردم، بی گمان
کرده ای پنهان در آن صد بوق استکبار را

نیستی صاحب دلار بی نوا تا بگذرم
از گلویت می کشم تا آخرین دینار را

عقل و تدبیر گر این است که ساقی دارد...

سعید سلیمان پور ارومی — Wed, 05 Feb 2014 06:33:00 GMT

در دلم نیست از این پس هوس صهبایی
ساقیا بهر من آور سبد کالایی!

اولویت به خدا با من شیدا باشد
«در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی»

کیست مفلس‌تر از این شاعر‌ مسکین که منم؟
«خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی»

بی تعلل سبدم را بده و شادم کن
به‌خدا گر ندهی کِش بروم از جایی!

داخل خمره، برنج‌ام ده و در جام، پنیر!
روغنم را پس ازآن، در قدحی- مینایی!

ای به قربان تو و مرحمت والایت
کس ندیده‌ست چنین مرحمت والایی

گیرم اندر صف کالا و هجوم مردم
بشکند از منِ محنت‌زده، دستی- پایی!

دست و پایم به فدای سبد کالایت
سر من هم شکند، نیست مرا پروایی

دست و پا و سر من گر برود باکی نیست
باز صد شکر که باقیست دگر اعضایی

توی صف یکسره هل دادم و هل دادندم
نیست این جز کنش و واکنش زیبایی!

یک نفر از تهِ صف تا سرِ صف برد هجوم
مات ماندم که عجب حملۀ برق آسایی!

دیگری گفت:کجا؟گفت:شما را سنه‌نه!
ناگهان گشت به‌پا داخل صف، دعوایی

از سر و کلّۀ هم خلق چو بالا رفتند
پیری افتاد به زیر قدمِ بُرنایی!

آن کرامت که از آن دم زده‌ای جز این نیست
نیست در لطف تو یک ذرّه اگر-امّایی!

نازم این لطفِ کریمانه و شاهانۀ تو
کان بیرزد به چنین محنت جان‌فرسایی!

شکر گویم که خدا کرد دعایم را گوش
چون طلب کردم از او دولت روشن‌رایی

«این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت»
بر در میکده با هلهله یک بابایی(!):

عقل و تدبیر گر این است که ساقی دارد
«وای اگر از پس امروز بوَد فردایی»!

*
بس کن ای شاعر ناپخته که شعرت همه بود
شوخی بی‌مزه‌ای ،صحبت بی‌معنایی!

ما می میریم تا عکاس «تایمز» جایزه بگیرد

سید الیاس علوی — Sun, 25 Aug 2013 01:34:00 GMT

ما می‌میریم

تا شاعران بیمار شعر بگویند

«ما می‌میریم»، بازی قشنگی است

وقتی مادر، پوتین افسر جوان را لیس می‌زند

و روزنامه‌ها هی عکس پدر را می‌نویسند

کنار آدم‌های مهم

هر شب، هزار بار عروس می‌شود

و خواهرم هزار بار جیغ می‌زند

هزار بار بازی قشنگی است

«کارگران ساعت یازده احساساتی می‌شوند»

فردا همه به خیابان‌ها

می

ریز

ریز می‌کنند

پارچه‌های رنگی را

آواز می‌خوانند

می‌رقصند

و البته شعار می‌دهند

ما می میریم تا عکاس «تایمز» جایزه بگیرد.

از حق، حتی دو حرف گفتن تلخ است

امید مهدی نژاد — Sat, 17 Aug 2013 05:28:00 GMT

در منظرِ شب، کلامِ روشن تلخ است
بر بادکنک، بوسه ی سوزن تلخ است
شیرین کاریم، دوستان! مصلحت است
از حق، حتی دو حرف گفتن تلخ است

هرکه دُلارام دید از دلش آرام رفت

عباس احمدی — Fri, 09 Aug 2013 06:21:00 GMT

هرکه دُلارام دید از دلش آرام رفت
رفت به باد فنا هرکه پی وام رفت

نفت نیامد که هیچ ... هی مده گیر سه پیچ
از سر این سفره ها رایحه شام رفت

ما که ندیدیم لیک گفت به ما جام جم:
محتکر بی شعور تا دم اعدام رفت

عقل فیوزش پرید، عشق دو تا سکته زد
دید که تا نرخ گوشت، قیمت بادام رفت

نفت به نام قمر، گاز به کام قطر
ز اسکله های مجاز! دیم دارا دام دام ... رفت!

گرچه جناب چاوز یافت ز ما آبرو
آبروی مذهب و عزت اسلام رفت

شکر خدا که نیافت جیب مدیران خلل
رفت اگر هم خوب از کیسه ایتام رفت

محو شد از این دیار حضرت اسفندیار
در پی قاضی سعید، حضرت الهام رفت!

خوشگل و مشهور بود، هاله ای از نور بود
دولت خدمتگزار حیف که ناکام رفت

مرگ باید برادرت باشد!

حمیده سادات غفوریان — Thu, 25 Jul 2013 11:15:00 GMT

در سختی و در بلا نگه می‌دارد
نامرئی و بی صدا نگه می‌دارد
تو جانب اهل حق نگه دار و ببین
دستان خدا تو را نگه می‌دارد

***
چشم‌ها را به روی هم مگذار
كه سكون نام دیگر مرگ است
دشمنانت همیشه بیدارند
خواب گاهی برادر مرگ است

گوش كن؛ در سكوت مبهم شب
پچ‌پچی موذیانه می‌آید
گربه بی‌حیای همسایه
نیمه‌شب‌ها به خانه می‌آید

پسرم! خواب گرم و شیرین است
اینك اما زمان خواب تو نیست
تا زمانی كه حیله بیدار است
چه كسی گفته وقت لالایی است؟!

گوش كن؛ دشمن از تو و خاكت
پرچمی بادخورده می‌خواهد
از تمام غرور اجدادی‌ت
قهرمانان مُرده می‌خواهد!

دشمنت مار خوش خط و خالی است
كه فقط خون تازه می‌نوشد
هر كجا قابل شناسایی است
گرچه چون ما لباس می‌پوشد!

به درستی نگاه كن پسرم
هر كمان‌بركفی كه آرش نیست
هر پدرمُرده‌ای كه پیرهنش
بوی آتش دهد سیاوش نیست

چشم وا كن كه دشمنت هر روز
با هزار آب و رنگ می‌آید
تو بزرگش نبین اگر كفتار
در لباس پلنگ می‌آید

پسرم! ممكن است در راهت
دشمن از دوست بیشتر باشد
گاه دنیا دسیسه می‌چیند
كه پدر قاتل پسر باشد!

تو ولی شك نكن به راه و برو
مرد با درد و رنج مأنوس است
پشت پرهای كوچك گنجشك
قدرت بال‌های ققنوس است!

دست‌های تو مكر دشمن را
به جهنم حواله خواهد كرد
نفس آتشین این ققنوس
كركسان را مچاله خواهد كرد!

آسمان فتح می‌شود وقتی
شوق پرواز در سرت باشد
در مسیر حفاظت از این خاك
مرگ باید برادرت باشد!

شك ندارم به این حقیقت كه
تو شبی پرستاره می‌سازی
و اگر خون سرخ لازم بود
كربلا را دوباره می‌سازی

مادرت هم رسالتش این است
نگذارد هر آن چه شد باشی
من به تو یاد می‌دهم كه چطور
قهرمان جهان خود باشی

پسرم! قهرمان كوچك من!
نقش خود را درست بازی كن
هر كجا دور، دور خاموشی است
با سكوتت حماسه‌سازی كن!

دشمن از دست‌های كوچك تو
مثل برگ از تگرگ می‌ترسد
تو فقط كوه باش و پابرجا
مرگ تا حدّ مرگ می‌ترسد!

من برای دلیر كوچك خود
تا قیامت چكامه می‌خوانم
توی گوشت به جای لالایی
بعد از این شاهنامه می‌خوانم...

چاهی به پیشگاه تهمتن درست شد

محمدکاظم کاظمی — Thu, 25 Jul 2013 11:13:00 GMT

بادی وزید و دشت سترون درست شد
طاقی شكست و سنگ فلاخن درست شد

شمشیر روی نقشه جغرافیا دوید
این‌سان برای ما و تو میهن درست شد

یعنی كه از مصالح دیوار دیگران
یك خاكریز بین تو و من درست شد

بین تمام مردم دنیا گل و چمن
بین من و تو آتش و آهن درست شد

آن طاق‌های گنبدی لاجوردگون
این‌گونه شد كه سنگ فلاخن درست شد

آن حله‌های بافته از تار و پود جان
بندی كه می‌نشست به گردن درست شد

آن حوض‌های كاشی گلدار باستان
چاهی به پیشگاه تهمتن درست شد

آن لایه‌های گچبری رو به آفتاب
سنگی به قبر مردم غزنین و فاریاب
سنگی به قبر مردم كدكن درست شد

سازی بزن كه دیر زمانی‌ست نغمه‌ها
در دستگاه ما و تو شیون درست شد

دستی بده كه گرچه به دنیا امید نیست
شاید پلی برای رسیدن درست شد

شاید كه باز یك نفر از بلخ و بامیان
با كاروان حله بیاید به سیستان

وقت وصال یار دبستانی آمده‌ست
بویی عجیب می‌رسد از جوی مولیان

سیمرغ سالخورده گشوده‌ست بال و پر
بر گرد او به هر سر شاخی پرندگان

ما شاخه‌های توام سیبیم و دور نیست
باری دگر شكوفه بیاریم توامان

با هم رها كنیم دو تا سیب سرخ را
در حوض‌های كاشی گلدار باستان

بر نقشه‌های كهنه خطی تازه می‌كشیم
از كوچه‌های قونیه تا دشت خاوران

تیر و كمان به دست من و توست هموطن!
لفظ دری بیاور و بگذار در كمان

عروسك‌های خون‌آلود را از خاك برخیزان

حسنا محمدزاده — Thu, 25 Jul 2013 10:55:00 GMT

صدایت می‌كنم در ظهر مردادی عرق‌ریزان
صدایت می‌كنم در گیر و دار باد پاییزان

به لحن سربه‌داران و به سوز بی‌قراران و
به یاد قلب‌های در هوای سینه آویزان

ورق خورده‌ست تاریخ از رضاخان‌ها و برگشته
به نادرها، به افغان‌ها، به خواب تلخ چنگیزان

به چشمم می‌كشم با سرمه این خاك مقدس را
كه دیگر نیست حتی لحظه‌ای پامال شبدیزان

بیا و استخوان‌های سر دلداده‌هایت را
شبی از خواب بازوی پر از مهرت برانگیزان

برای خالی آغوش دخترهای بی بابا
عروسك‌های خون‌آلود را از خاك برخیزان

چه آتش‌ها كه افتاده‌ست روی دامن صحرا
كنار رود رود تو، كنار فصل گلریزان

فقط می‌آید از این عرصه بوی نامرادی‌ها
كه بازار رقیبان خورده بر پست كسادی‌ها

تمام خشت‌هایی را كه می‌چینند روی هم
به ویرانی مبدل می‌شود از كج‌نهادی‌ها

هلا خانه‌خرابان! آتش‌افروزان این میدان!
كه می‌كوبید بر دف‌هایتان با شور و شادی‌ها

اگر گلدسته‌ها را باز هم ویران كند طوفان
پر از الله اكبر می‌شود بغض منادی‌ها

قلم بردار همسنگر بزن در جوهر جانت
كه ظلمت گم شود پشت مداد بامدادی‌ها

ظهر تابستان شده، خواب زمستانی به خیر!

مهدی مظاهری — Thu, 25 Jul 2013 10:35:00 GMT

آمدم ای عشق! تا جایی كه می‌دانی به خیر
حال غمگین مرا از بد بگردانی به خیر

مثل شب در خلوت دلخواه تنهایی به نور
چون سفر تا گریه شب‌های بارانی به خیر

راستی ای عشق! آه ای عشق! ای نور شریف!
صبح لبخند تو بر یار خراسانی به خیر

یاد تو در سختی و آسانی دنیا خوش است
وقت دشواری مبارك، وقت آسانی به خیر

یا مرا دلبسته شب‌های گیسویت مخواه
یا دعا كن بگذرد روز پریشانی به خیر

فتنه گرداب و عهد دشمنان با دوستان
یاد اعجاز تو در دریای طوفانی به خیر

در ندامت نیز مغرورند با یوسف، دریغ!
با برادرها بگو وقت پشیمانی به خیر

دیر فهمیدند خورشیدی‌ست پشت ابرها
ظهر تابستان شده، خواب زمستانی به خیر!

فكر باطل بود سحر بسته افسونگران
تا ابد باقی‌ست این ملك سلیمانی به خیر

مباد آن كه دلش بشكند از این كشور

حمید مبشر — Thu, 25 Jul 2013 07:28:00 GMT

بهار آمده در كوچه، چتر گل بر سر
نوشته عید مبارك به روی حلقه در

گذشته از همه شهرها و آورده
ستاره‌های قشنگی ز شهر پیشاور

بهار حال خوشی دارد و پر از خنده‌ست
میان سبزه، كنار درخت، زیر گذر

سبد سبد گل سرخ و سفید آورده
لباس تازه به تن كرده است كوه و كمر

خدا كند كه بیاید شبی به كلبه من
بگیرد از من دلخسته و نزار، خبر

خدا كند كه بماند همیشه در ده ما
مباد آن كه از این ده كند خیال سفر

مباد آن كه دلش بشكند از این مردم
مباد آن كه دلش بشكند از این كشور

مگو كه كشتی از این موج بر كران نرود

حمید سبزواری — Thu, 25 Jul 2013 07:07:00 GMT

مگو كه كشتی از این موج بر كران نرود
كه بر دماغ خرد هرگز این گمان نرود

در آن سفینه كه سكان به دست نوح در است
امید ساحل مقصود از میان نرود

حرامیان، ره صد كاروان زدند و هنوز
ز گوش بادیه آوای كاروان نرود

قدم به صدق و صفا نه به راه دوست كه جان-
اگر ز دست رود بر كسی زیان نرود

مباش در پی دعوی كه رهرو ره عشق
بر آستان وفا جز به پای جان نرود

سراب داعیه‌داران به مدعی بگذار
نهنگ لجّه ز عمّان به آبدان نرود

فروغ خلوت روحانیان نیفزاید
چو شمع هر كه در این بزم سرفشان نرود

چنین كه رهسپران چابكانه می‌تازند
غبار عرصه ز سیمای آسمان نرود

ز بس كه خون شقایق به دشت و هامون ریخت
بهار از دمن و دشت و بوستان نرود

اگرچه شب‌پرگان آرزوی شب دارند
سحر به بویه خفاش از جهان نرود

به جز حدیث محبت كه جاودان سخنی است
بسا فسانه كه از نامه بر زبان نرود

مرید رهبر عشقیم و در گذرگه عمر
حمید را خط عشق است و جز بر آن نرود

خورشید سر دار و من انگار نه انگار

امیر سیاهپوش — Wed, 24 Jul 2013 14:58:00 GMT

حق می شود انکار و من انگار نه انگار
منصور سر دار و من انگار نه انگار

چون زلزله بر گرده ادراک جوانان
باطل شده آوار و من انگار نه انگار

در چنگ هوس های خیابانی اشباح
عشق است گرفتار و من انگار نه انگار

در قدس و هرات و حلب و موصل و کشمیر
اردو زده تاتار و من انگار نه انگار

کشتند و دریدند شکم های زنان را
سگ های میانمار و من انگار نه انگار

فریاد از این عصر تماشاگری مرگ
خورشید سر دار و من انگار نه انگار

دریغ و درد که آسان عوض نخواهد شد

محمدکاظم کاظمی — Sat, 22 Jun 2013 07:36:00 GMT

دریغ و درد که آسان عوض نخواهد شد*

جهان عوض بشود، جان عوض نخواهد شد

ظهور یک دو گل آن قدر خوش دلت نکند

به یک دو گل که گلستان عوض نخواهد شد

مسیر گلّه ی گم کرده راه در طوفان

به یک اشاره ی چوپان عوض نخواهد شد

عوض نکرد خدا سرنوشت قومی را

و جز به همّت انسان عوض نخواهد شد

خوشا به حال شما، خوش حکومتی دارید

که تا چهار زمستان عوض نخواهد شد

حکومتی که در آن مردمان رئیس خودند

ریاستی که به فرمان عوض نخواهد شد

حکومتی که در آن کس نگفت «من هستم

و جای بنده به طوفان عوض نخواهد شد»

کسی نگفت که «این مهتری خداداد است

و مثل آیه ی قرآن عوض نخواهد شد»

کسی نگفت که «صندوق اگر به باد رود

وکیل مردم کرمان عوض نخواهد شد»

کسی نگفت که «منجیل اگر خراب شود

رئیس بیمه ی گیلان عوض نخواهد شد»

کسی نگفت «اگر اردبیل یخ بزند

وزیر نفت به تهران عوض نخواهد شد»

کسی نگفت « نجنبد بشارتی** از جای

کسی نگفت که تُرکان*** عوض نخواهد شد»

ولی همین، خودمانیم قدری اغراق است

که این عوض نشود، آن عوض نخواهد شد

کمی دروغ که البته عادت شعراست

و عادتی است که آسان عوض نخواهد شد

خوشا به حال شما، شخم شد زمین هاتان

و تا چهار زمستان عوض نخواهد شد

ولی کنار شما کشتگاه همسایه است

که مثل طالع دهقان عوض نخواهد شد

چه عمرهاست که زندانیان تقدیریم

و گفته اند که زندان عوض نخواهد شد

بله، لباس عزای زنان نو بیوه

به قریه های بدخشان**** عوض نخواهد شد

حدیث غربت پروانه های سوخته بال

به کوی و برزن پروان عوض نخواهد شد

و سرنوشت سوارانِ رخش گم کرده

دگر به شهر سمنگان عوض نخواهد شد

نخواهد آمد تهمینه ای و نوع شکار

برای رستم دستان عوض نخواهد شد

برای دیدن نوروز در مزار سخی*****

رواق و درگه و ایوان عوض نخواهد شد

لباس سرخ، شب عید اتو نخواهد خورد

و خاک کهنه ی گلدان عوض نخواهد شد

گلیم ناقص کبرا نمی شود تکمیل

و کفش پاره ی قربان عوض نخواهد شد

و درس اول «بابا تفنگ داد» دگر

از این تکیده دبستان عوض نخواهد شد

بله حکومت دجال های یک چشم****** است

و تا ظهور سواران عوض نخواهد شد

زمین به خواهش اهل قلم نمی چرخد

زمان به میل سخندان عوض نخواهد شد

به نظم سُست من و شعر محکم رفقا

شعور ناقص حیوان عوض نخواهد شد

شتر، دمی که طناب ریاستی بیند*******

به پند و وعظ شتربان عوض نخواهد شد

کنون که با قلم و درس و دفتر و دیوان

سرشت غول بیابان عوض نخواهد شد

وگر که پوست شود کلّه ی مسلمانان

امیر تازه مسلمان عوض نخواهد شد

مرا چه کار به نصب امیر و عزل وزیر

که خر، خر است و به پالان عوض نخواهد شد

خوشا به حال شما، خوش حکومتی دارید

که تا چهار زمستان عوض نخواهد شد

ولی چه سود به احوالِ قومِ آواره

که رخت در به دری شان عوض نخواهد شد

همیشه پُتک سرش را به سنگ می کوبد

ولی درشتی سندان عوض نخواهد شد

درخت سوخته، آری عوض شود آسان

زمین سوخته آسان عوض نخواهد شد

*این شعر به استقبال قصیده ای سروده شد با مطلع«یقین عوض شده اینجا، گمان عوض شده است/ زمین عوض شده و آسمان عوض شده است» از مرتضی امیری اسفندقه شاعر معاصر ایران که به انتخابات دوم خرداد1376 ایران و تشکیل دولت آقای سیدمحمد خاتمی اشاره داشت. این انتخابات همزمان بود با اوج خفقان در افغانستانِ عصر طالبان، در آن زمان چند شاعر دیگر هم غزل هایی در این طرح سرودند از جمله محمود اکرامی(شاعر ایرانی)، علی یعقوبی«شاهد»(شاعر افغانستانی ساکن ایران) و عبدالجبار توکل(شاعر افغانستانی ساکن آلمان)

** علی اکبر بشارتی از وزرای کابینه ی قبل از دوم خرداد

***اکبر ترکان از وزرای کابینه ی قبل از دوم خرداد

****بدخشان، سمنگان، پروان، نام ولایاتی است در افغانستان

*****مزار منسوب به حضرت امیرالمومنین علی(ع) در شهر مزار شریف افغانستان که هر سال، مراسم نوروز در آن با شکوه تمام برگزار می شود.

******اشاره به رهبر اَعوَر طالبان

*******اشاره به بیت «بگو طناب ریاست به گردن شتران/ برای گردن من ریسمان عوض شده است» از شعر مرتضی امیری اسفندقه که خود به خطبه ای از حضرت امیر اشاره دارد.

تخته سیاه

محمدسعید میرزایی — Mon, 20 May 2013 05:41:00 GMT

آقای سین! به فرض شما هم در این خیال
ماندید و شد، کسی به شما می دهد مجال؟

آقای ب! به خانم وِ وام می دهید؟
این بود طرح ِ بودجه ی انتهای سال؟

آقای دال! داعیه دار خشونتید؟
آقای جیم! کی به شما می دهد مدال؟

آقای میم! خانم ر ِ! این چه صحبتی است؟
اصلا درست نیست، در این باره، این مثال!

آقای اَ کمی متمایل به چپ شده است
آقای ت ِ به راست و... سر به هواست ذال

آن وقت زنگ می خورد و خواب می روند
بر تخته ی سیاه: الف، ب، ت، جیم، دال، ...

کي روز زمين خوردنشان مي آيد؟

محمدمهدی سیار — Sat, 27 Oct 2012 12:27:00 GMT

کي لحظه افسردنشان مي آيد؟
پايان دل آزردنشان مي آيد

ديديم زمين خواري شان را يارب
کي روز زمين خوردنشان مي آيد؟

مي گفت که شطرنج حرام است حرام

محمدمهدی سیار — Sat, 22 Sep 2012 18:25:00 GMT

اي معتمدين قوم، ياران امام
نيکوصفتان پشت بر جاه و مقام

آن پير اگر بازي تان را مي ديد
مي گفت که شطرنج حرام است حرام

دیوانه‌های سنگ‌پران نیز، با سنگ‌ها به چاه می‌افتند

امید مهدی نژاد — Sun, 05 Aug 2012 05:44:00 GMT

وقتی كه زاهدان خداجو، دنبال مال و جاه می‌افتند
مردم به خنده‌های نهانی، رندان به قاه‌قاه می‌افتند

یك عده اهل مال و منالند، یك عده اهل حیله و حالند
در انتخاب اصلح مردم، بعضاً به اشتباه می‌افتند

وقت حساب، دانه‌درشتان از فرط التفات به مردم
مثل سه‌چار دانه گندم در توده‌های كاه می‌افتند

امروزه‌روز جمعی از ایشان، فرماندهان هنگ خروجند
لب تر كنند خیل پیاده، از هر طرف به راه می‌افتند

اما همین گروه سواره، این ساكتانِ عربده‌فرمای
شب‌های بار، با كت و شلوار، در صحن بارگاه می‌افتند

یعنی برای آخر بازی، بسته به موقعیت صفحه
شد سمت خود، نشد طرف خصم، رسماً به پای شاه می‌افتند

این روزها به دل نه امیدی، نه اشتیاق حرف جدیدی
تنها همین دو رشته اشكند، كز چشم گاه‌گاه می‌افتند

عاقل شدیم و گوشه گرفتیم، تا با خیال تخت ببینیم
دیوانه‌های سنگ‌پران نیز، با سنگ‌ها به چاه می‌افتند

امید ما به همین چیز ...هان دموکراسی است

سیدمحمدرضا شرافت — Thu, 26 Jul 2012 10:05:00 GMT

زمان زمانه جبران کنان مافات است
برای او که امیدش به انتخابات است

سوار بنز قدیمش شده است بالاجبار
که چند هفته فقط کار او مراعات است

کسی که بوده قرق درب خانه اش اکنون
به هر درش که زنی دست باب حاجات است

و از درون جکوزیش می کند فریاد
شعار بنده برای همه مساوات است

خلاصه اینکه به هر شیوه رای می آرد
به چند حرکت ساده رقیب او مات است

نگاه چپ نکنی ها حسن خطر دارد
که او رئیس شده جزیی از مهمات است

پس از گرفتن رای آنچه می کند ایشان
برای توده مردم فقط مباهات است

گمان کنم جهت حل مشکل مسکن
همیشه مضطرب بورس آهن آلات است

دگر عموم جوانان ما سرکارند
زبس که حرف و عمل هاش در منافات است

خودش اضافه و فامیل هم اضافه شدند
که این تتابع ناجوری از اضافات است

چنان گشاده نشسته درون بیت المال
گمان کنم که گمان کرده بیت خالات است

امید ما به همین چیز ...هان دموکراسی است
اگرچه گاه چنین باعث مکافات است

آیا من خواب آمریکا را دیده ام مادر؟

علی محمد مودب — Wed, 06 Jun 2012 05:12:00 GMT

جزیره ای از آتش دیدم مادر!
مارها در اطرافش شنا می کردند
و اژدها بر کوه هاش نشسته بود
جزیره ای از سنگ دیدم مادر!
که گیاهانش ریشه های آهنین داشتند
و پرندگانش منقارهای آتشین
سنگریزه می خوردند و تخم شان نارنجک بود
جزیره ای از گوشت خوک دیدم مادر!
که آدم هایش برهنه بودند
چشم نداشتند
اما دستان شان دراز بود
آن قدر که می توانستند
از راست کره ی زمین بروند
و از چپ بیایند
و پشت شان را بخارانند
چشم نداشتند اما دهان شان بزرگ بود
آن قدر بزرگ
که می توانستند خورشید را ببلعند
بیابانی دیدم
زخمی خشک شده بر جگر دریا
تمساحی دیدم
خالکوبی شده بر شانه ی زمین
آیا من خواب آمریکا را دیده ام مادر؟
آری، آری فرزندم!
آری جگر گوشه ام!

بر روی تمام پولها عکست است

محمدمهدی سیار — Fri, 01 Jun 2012 05:07:00 GMT

ماییم هنوز از خُم نامت سر مست
حاشا که نهیم پرچمت را از دست!
حاشا که ز خاطر ببریمت ای مرد
بر روی تمام پول ها عکست است

شادی روزگار یعنی کشک

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 10:22:00 GMT

شادی روزگار یعنی کشک
خاطر بی غبار یعنی کشک

در قم و یزد و گرمسار و طبس
شُرشُر آبشار یعنی کشک

بین خرچنگ های مردابی
سخن از خاویار، یعنی کشک

چون که پروازها سر وقت اند
سالن انتظار یعنی کشک

چون که بینش پژوه می خواند
اثر شاهکار یعنی کشک

محسن نامجو که خواننده است
بیژن کامکار یعنی کشک

کارگردان اگر که ده نمکی است
منشی و دستیار یعنی کشک

تا که یک سانت برف می بارد
کشور گازدار یعنی کشک

جیب ما را زدند از چپ و راست
هم یمین هم یسار یعنی کشک

تک جناحی اگر شود کشور
پس گروه فشار یعنی کشک!

چون که مستعجل است هر دولت
صحبت از اقتدار یعنی کشک

همه چون مومن اند و مومنه اند
لاجرم سنگسار یعنی کشک

چون دمد توی صور، اسرافیل
قطر سنگ مزار یعنی کشک

هِی شعر تَر انگیزد خاطر که حزین باشد

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 10:13:00 GMT

گفتی که «از آن باشد» گفتم که «از این باشد»
یک نکته ی بی معنی گفتیم و همین باشد

هرگز ندهندش زن در کوچه و در برزن
مانند رضازاده هر کس که وزین باشد

در کار گلاب و گل گفتند که «حُکمت چیست؟»
گفتم که «همین خوب است، بگذار همین باشد»

پیراهن ما را هم از پشت، کسی جر دارد
من فکر کنم کارِ شیطانِ لعین باشد

خلقی شده گمراهت وقتی که به همراهت
یک روز شهین باشد، یک روز مهین باشد

پایت به زمین باشد دستت به هوا باشد
دستت به هوا باشد پایت به زمین باشد

هر جنس که در بازار دیدی و پسندیدی
یا ساخت ایران است یا ساخت چین باشد

یک روز جناح چپ یک عمر جناح راست
همواره در این کشور اوضاع چنین باشد

هر کس که در این کشور آشوب کند، جایش
یا گوشه ی کهریزک یا کنج اوین باشد

بر عکس شما، حافظ! من معتقدم در کل
هِی شعر تَر انگیزد خاطر که حزین باشد

لاجرم در مملکت هم خط قرمز لازم است

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 10:08:00 GMT

دیده ای هنگام نصب نقشه پونز لازم است؟
لاجرم در مملکت هم خط قرمز لازم است

تا جدا گردند اعداد صحیح و ناصحیح
هر کجای کشور ایران ممیز لازم است

تا که خط فقر هم کلاً غنی سازی شود
رابطه با دوستی مانند چاوز لازم است

ای پسر! گر حائز پست مدیریت شدی
پشت میزت اصلاً و اما و هرگز لازم است

ای مدیر مردمی! با منشیان خود بگو
دور اسم قوم و خویشانت پرانتز لازم است

هر چه می خواهی بگریان، کاملاً قانونی است
تا که می خواهی بخندانی، مجوز لازم است

تا که شعر دیگران را خوب ویرایش کند
بعد ششصد سال شخصی مثل حافظ لازم است

داغ خواهی کرد یک شب چون پلوپز لاجرم
طنزپرداز! سر راهت محافظ لازم است

ما میوه های مصری و چینی نخواستیم

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 09:44:00 GMT

آداب پایتخت نشینی نخواستیم
یک چسب گنده بر نوک بینی نخواستیم

ما را شمیم سنجد و توت وطن خوش است
ما میوه های مصری و چینی نخواستیم

تولید را، پدر، سر جدّت! غلاف کن
بابایمان درآمده، نی نی نخواستیم

خواننده های روی زمین خوش صداترند
خواننده های زیرزمینی نخواستیم

با ما بدون پرده بگویید زهر مار
ما حاضریم...فلسفه چینی نخواستیم

یک لقمه نان به ما برساند، همین بس است
ما دولت چنان و چنینی نخواستیم

هی کار می کنیم و گزینش نمی شویم
اصلا رییس کارگزینی نخواستیم

ما خوانده ایم چاقی کاذب می آورد
نان و برنج و سیب زمینی نخواستیم

دین را دبیر جبر به ما یاد داده است
قربانتان! معلم دینی نخواستیم

بی سور و سات هم به خدا قانعیم ما
شربت بس است، منقل و سینی نخواستیم

یاران او به برج نشینی رسیده اند
مردی که گفت: کاخ نشینی نخواستیم

خیال کرده شفیعی کدکنی شده است

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 09:40:00 GMT

چه روزگار عجیب و غریب و باحالی است
هر آن چه را که نظر می کنم، غنی شده است

ببین که کشک به یُمن همین غنی سازی
نرفته داخل یخچال، بستنی شده است

قضای حاجت اگر می روید، می بینید
که آفتابه پر از آب معدنی شده است

عروس، خانه ی شوهر نرفته زاییده است
جنین نارس او گرم مُخ زنی شده است

دو شاخ سر زده روی سرش پدر ژپتو
که نیمه شب پسرش آدم آهنی شده است

به همت خدمات فشار در مترو
زن غریبه تو را خواهر تنی شده است

به احترام مخاطب، صدا و سیما هم
به جان عمه ام این قدر دیدنی شده است!

دو صفحه نقد نوشته جوانکی بی ذوق،
خیال کرده شفیعی کدکنی شده است

دو بیت گفته و یک جفت سکه هم برده
نه بهمنی، به گمانش براهنی شده است

به یمن این همه صنعت، کتابخانه ی شهر
کمی غنی شده، تعویض روغنی شده است!

یه روز دوبی می ره یه روز فلسطین

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 09:23:00 GMT

همسایه مون یه آدم شریفه
خیلی نجیبه، خیلی ام حریفه

معایبش؟ هیچی نداره...ماهه
محاسنش؟عین قدش کوتاهه

با نمره ی سه می زنه ریش شو
رو جام جم ست می کنه دیش شو

عموم می گه تو کار صادراته
رییس شرکت مخابراته

داییم می گه گمون کنم تاجره
ننه م می گه نه، دیوونه س...شاعره!

همسایه ها بهش می گن مهندس
کاسبا بش می گن رییس مجلس

هر کی که هس خیلی شلوغه سرش
عقیق اصله شیش تا انگشترش

یه روز دوبی می ره یه روز فلسطین
یه روز قطر، یه روز ژاپن، یه روز چین

یه روزه کُره اس، یه روز می ره روسیه
گمون کنم تو کار جاسوسیه

خاله م می گه تاجر قرص اکسه
سهام دار عمده ی فارکسه

یه روز تو کار نقد شعر نیماس
یه روز معاون صدا و سیماس

ما که نفهمیدیم کیه، چی کاره س
یه شب دیدیم دبیر جشنواره س

بابام بُلن می گه به جمع حاضر
نه کاسبه، نه تاجره، نه شاعر

می شناسمش، اهل حساب کتابه
تو کار صادرات انقلابه

دولت خانوادگی به تو چه؟

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 09:15:00 GMT

خواهران و برادران عزیز!
همه اهل کتاب و اهل تمیز

سال تحصیلی جدید آمد
خوشتان شد دوباره عید آمد

باز هم فصل برگ ریزان شد
کیفتان کوک بود، میزان شد

ای عزیز دل برادر، هان!
خواهر محترم، برادر جان!

یا به تزویر، یا به زر، یا زور
رد شدی فاتحانه از کنکور

پای درس معلمی وراج
هاج ماندی و واج و خواندی گاج

مثل آینده ات بلاتکلیف
سال ها با مدرّسان شریف

اسم آن سومی بگم چی بود؟
یادم آمد، بگم؟ قلم چی بود

رفتی و آمدی و تست زدی
گاه و بیگاه تیپ و ژست زدی

چقدر پول بربری دادی
آزمون سراسری دادی

عاقبت آمدی به دانشگاه
با تو ام، لااله الا الله!

حیف آن چشم های خوشگل نیست
شأن تو برتر از اراذل نیست؟

گرچه سرشار از بخاری تو
به سیاست چه کار داری تو؟

وصف مردانِ با صفت به تو چه؟
.....................................

تو به درسَت بچسب، بیکاری؟
نکند حال درد سر داری؟

نظری کن دمی به پرونده ت
تر نزن بیخودی به آینده ت

حاکمان بس که دوستت دارند
چار دورت پلیس می کارند

تا اراذل اذیتت نکنند
چوب لای چرخ مشیتت نکنند

به تو چه، حاکمان اوپل دارند
خودروی آخرین مدل دارند

به تو چه دردمان دوا نشده است
یا تقلب شده است یا نشده است

به تو چه وام مفتی و قرضی
از حساب ذخیره ی ارزی

مملکت باجناق سالاری است؟
شهر غرق فساد و بیکاری است؟

خامی و بی ارادگی به تو چه؟
دولت خانوادگی به تو چه؟

تو به درست بچسب و آدم باش
نرو هر شب اراذل و اوباش

خط نکش سبز و سرخ بر دیفال
برو مشتق بگیر و انتگرال

گر که تنبل بمانی و نادان
می برندت به خدمت رادان

کسب دانش وظیفه ی فضلاست
حق مردم، وظیفه ی وکلاست

روز و شب آن همه وکیل زرنگ
که به مجلس نشسته اند قشنگ

خادمان خدوم ایران اند
کارشان را درست می دانند

به خدا خورد و خواب کی دارند؟
جمعه ها هم تربچه می کارند

شغلشان نیز حفظ قانون است
دلشان هم ز رنج ما خون است

خودمانیم، زندگی سخت است
اهل دانش همیشه بدبخت است

تو به درست بچسب، خوشگل من
درس و مشق شماست مشکل من

حال کن، زن بگیر، عاشق شو
بعد هم یک مدیر لایق شو

مو بچسبان و ژل بزن چپ و راست
در سیاست نیا، خدا با ماست

دوره ی شاه را که یادت هست
زاغ و روباه را که یادت هست

زاغکی قالب پنیری دید
به دهن برگرفت و زود پرید

بچه مثبت که باشی و نادان
نبود چون تو در صف مرغان

ما پَرَت می دهیم تا بپری
در رقابت هم فقط ببری

بروی خارج و شوی دکتر
توامان جیب و آستینت پر

بشوی یک شبه نماینده
نشوی از حقیر شرمنده

چشم دل بازکن که جان بینی
بروی خارج و جهان بینی

آخر شعر من چنین باشد
دَرَکه بهتر از اوین باشد!

گر به شورا راه یابد پای من

سعید بیابانکی — Sun, 13 May 2012 12:09:00 GMT

گر به شورا راه یابد پای من
هر چه ویرانی است، عمران می کنم

می روم هر شب به میدان های شهر
هر چه ساعت بود، میزان می کنم

مشکلات شهرتان را رتق و فتق
پشت میز و پشت فرمان می کنم

تا کش آید پوز اعضای اوپک
نفت را فی الفور ارزان می کنم

کوچه ها را می کنم هر شب گشاد
هر چه بن بست است، دالان می کنم

می شوم هر شب سوار بولدوزر
هر چه ناصافی است ویران می کنم

هر سه راه و چار راه شهر را
چار راه پاسداران می کنم

شاعران شهر را در خانه ام
هفته ای یک بار مهمان می کنم

کارگردان های با احساس را
می برم مهمان مامان می کنم

هر چه بیمار است، تسکین می دهم
هر چه معتاد است، درمان می کنم

تا که پُر رونق شود گردشگری
اصفهان را ارمنستان می کنم

شهرداری را همه رایانه ای
کارها را سهل و آسان می کنم

تا که کار خلق فوراً حل شود
کارمندان را دو چندان می کنم

هفته ای یک شب کلیسا می روم
ارمنی ها را مسلمان می کنم

همزبانی، همدلی، هم زیستی
با سرای سالمندان می کنم

مثل اقشار ضعیف اجتماع
نوش جان سویای سبحان می کنم

گر رقیبانم به من فرصت دهند
چاره ی کمبود سیمان می کنم

می کنم هی کارهای خوب خوب
دشمنانم را پشیمان می کنم

می فروشم کل اسراییل را
پول آن را خرج لبنان می کنم

یک سخنرانی به نفع مسلمین
در بلندی های جولان می کنم

مرده ها را می کنم ساماندهی
شهرتان را باغ رضوان* می کنم

مردها را اهل تجدید فراش
لطف ها در حق نسوان می کنم

شهر تا راحت شود از چشم هیز
دیدنی ها را فراوان می کنم

شهردار از شهرضا می آورم
الغرض این می کنم، آن می کنم

تیغ اصلاحات می گیرم به دست
کلّه ها را نورباران می کنم

پر شود این شهر از هی های من
گر به شورا راه یابد پای من

*گورستان اصفهان

سازمان ملل سوخته است مثل یک باتری قلمی!

علیرضا قزوه — Wed, 09 May 2012 07:37:00 GMT

نه دیگر ساعت دیپلماسی کار نمی کند
و سازمان ملل سوخته است
مثل یک باتری قلمی!
حتی من فکر می کنم
که از اهالی کوفه است
این کوفی عنان
و فکر می کنم که یزید
کسی بوده شبیه پادشاه فلان...
بولتون یک ناقص الخلقه است
در آزمایشگاه سیاست
و رایس
شعبده بازی است
دیروز برج های دوقلو زایید
بروج مشیّده
بروج شیّادی!
دنیا میدان شعبده نیست
که این چنین بساط تان را پهن کرده اید
در ساحل مدیترانه
بازیگران سیرک سیاست!
آقای ساس و خانم رایس!
دو جنسی جنون گاوی و بوش!
بساط تان را جمع کنید از بیروت و صور و قانا
دروازه ی سیرک را باز کردند
تمساح و گاو و گاوچران
سوار وزغ شدند و
به صحنه آمدند
زمین اگر بر شاخ گاو نگردد هم
این سازمان ملل حتماً
بر شاخ گاو بنا شده است!
نگاه کن!
در عروسک بچه ها
جاسوس پنهان شده است
در توپ های بازی بچه ها جاسوس
و در درختی
که بچه ها تاب بسته اند در قانا
جاسوس
تمام شان دنبال کودکی نصرالله اند
تمام نیل،
تمام مدیترانه
پر از صندوق های حادثه است
و چشم مردم دنیا
به موج های مدیترانه است
میدان شعبده بازی گسترده اند
نگاه کن!
از عقال حاکمان عرب
جاسوس و عروسکی زشت بیرون آمد
عروسک زشت
شلیک می کند به بچه های قانا
دو حاکم عرب در نفسش می دمند و
صحنه پر از جاسوس می شود
دو حاکم که از پا نفس می کشند و
با عقال شان فکر می کنند
تمام شعبده بازان در صحنه اند
شورای امنیت
بادمجان می کارد در قانا
هلو می چیند از چوب خشک هلوکاست
عروسک زشت
دو حاکم را
بدل به دو بوزینه کرده است
عروسک زشت
در زهدانش بمب اتم پنهان است
و موشک لیزری
هواپیماهای جنگنده را شیر می دهد
نگاه کن!
عدالت تعطیل است، تا اطلاع ثانوی!
عقرب شده است سازمان ملل
و بچه های قانا را عقرب زده است
افتاده اند در صحنه و تکان نمی خورند
حالا عروسک زشت
عقال حاکمان عرب را
بر سر گذاشته است و می خندد
عقرب های سازمان ملل
و نعش بچه های قانا را
می زنند به گوساله های مرده
و عنقریب خواهد مرد
گوساله ی بزرگ تل آویو!
قانا یا هولوکاست؟
فرشته یا غول؟
سواران ذوالجناح
یا دزدان دریای کارائیب؟!
بازی تمام خواهد شد
در طوفان «اذا وقعت الواقعه...»
موسی
میدان شعبده بازان را جارو خواهد کرد
و« قدس
پایتخت آسمان و زمین خواهد شد»*

*این سخن شاعرانه از سید حسن نصرالله است.

شرم الشیخ کوفه است و جنوب، نینوا!

علیرضا قزوه — Wed, 09 May 2012 07:34:00 GMT

شرم الشیخ کوفه است و
جنوب، نینوا!
دارد جنوب شبیه کربلا می شود
مدیترانه، فرات است
فرات، عبای توست!
برای این همه زخمی
برای این همه بی کفن
تنها عبای مهربان تو مانده است!
و گرنه این سران
دشداشه هاشان را
پرچم صلح کردند و فروختند
شاید اگر نبود نفت می جنگیدند
دیروز، ذوالفقار را
با قطعنامه ها
تاخت زدند
امروز منتظرند
که از قطعنامه ها
زمین و نان
فرشته و غلمان ببارد!
بارید!
و قطعنامه همین بمبی است
که دارد می بارد!
جنوب غرق خون است و
غزه آهوی زخمی
تو تنها مانده ای نصرالله!
در خیبری به نام جنوب
و هواپیماها دارند خندق می کنند و
کودکان زخمی تشنه اند
تو رفته ای از شریعه آب بیاوری
در برابر چشم این همه ماهواره ی جاسوسی
اوضاع روزگار بد نیست
از سران عرب
یکی با شمشیری از طلا بر کمر
دارد ریشش را خضاب می کند و
یکی همیشه در مواقع حساس
به سجده می رود
شیخ فلان
تا دشداشه را عوض کند
شیخ الرّشید تا سان ببیند از برابر عکسش
شاه کوچک تا برگردد از تعطیلات امریکایی
دیر خواهد شد
نماد ارتش عربی
پلیس مصر است
که همچنان حمله می کند به الازهر!
جان بولتون دارد پارس می کند در سازمان ملل!
تنها تو مانده ای نصرالله!
پس شمشیر را پس بگیر و
اسب را پس بگیر و
شریعه را پس بگیر و
غیرت عربی را پس بگیر
که پادشاهان عرب
شیهه اسبان مرده اند!

زمین را در پاکتی می گذارم و برایت پست می کنم

علیرضا قزوه — Wed, 09 May 2012 06:42:00 GMT

شمع های مرده را برایت پست می کنم
خنجر نقره ای یهودا
و زخم شانه های مسیحا را...
زمین را در پاکتی می گذارم و
برایت پست می کنم
نامه رسان!
اندوهم را بتکان و ببر!
خرماهای امسال اشک بودند
خنده ام را بچین و ببر
زیتون های امسال خون بودند...
ایوبیان مصر صبورند
در «حطین» میدانی نیست
شمشیر صلاح الدّین بر صلیب مانده است
و عقربه های ساعت
در میدان اصلی شهر
خوابیده اند!

می شد محمد حنفیه، سفیر سازمان ملل باشد

علیرضا قزوه — Wed, 09 May 2012 06:20:00 GMT

خلیفه نیستی
سلطان هم
فقط امام اول مظلومانی
و جای پنج سال
می شد که پنجاه سال حاکم باشی
می شد که شامات را
چون دندانی کند و پراکند
که سهم بچه های ابوسفیان باشد
و در امارت کوفه
کاری هم به ابن ملجم و قطام داد
می شد هر سال
به هند و پارس
به چین و ماچین دعوت شد
سلطان روم
به افتخار حضورت برپاکند
چیزی شبیه همین ضیافت های شام
در تالارهای آینه و مرمر
پشت درهای بسته
می شد حسین(ع) و حسن(ع) را با خود همراه کرد
یکی مشاور اعظم
یک وزیر خزانه داری کل
می شد کاری کرد
که جعده هم مشاورت امور بانوان را عهده دار باشد
یا کاره ای که زهر نریزد
یا نه
حکومت ایران هم می شد که سهم حسن(ع) باشد
حکومت عراق، سهم حسین(ع)
حتی عقیل را می شد سه چهار سالی
با حقوق ارزی آن روز
به اندلس فرستاد
می شد محمد حنفیه
سفیر سازمان ملل باشد
مانند این پسرخاله ها که تا هنوز و تا همیشه سفیرند!
می شد کنار رود فرات
کاخی سبز ساخت
برای تابستان ها
سری به بغداد زد
بر بالای کوه ابوقبیس
کاخی سپید داشت
چیزی شبیه کاخ سعد آباد
شبیه کاخ ملک فهد
کاخی بلندتر از خانه ی خدا
می شد که بعد خود
به فکر پادشاهی فرزندان بود
مثل همین ملک حسین و ملک حسن
مثل همین حیدر علی اف
و اف بر این دنیا...
می شد امام علی(ع) بود و
با تمام جهان ارتباط داشت
مثل همین امام علی رحمانف
می شد با خانم رایس دست داد
می شد انبان خویش را پر کرد
از شیر مرغ و جان آدمیزاد
از وعده و وعید
و افطاری داد از بیت المال
جامه های اطلس و ابریشم پوشید
با میمون و سگ بازی کرد
رقاصه های روم را دعوت کرد
با چشم بندی و آتش بازی
شب را به صبح رساند
در برج های دوبی سهمی داشت
در بازار بورس دستی...
نشست بالای تختی و
کلاهی از مروارید و زر بر سر گذاشت
یا دست کم
هر روز یک اسب پیش کش قبول کرد
یک شمشیر مرصع
که نام تو بر آن حک شده باشد
این تحفه ها از هند است
آن جامه ها از روم
این فرش های ابریشمین از ایران...
جشنی بگیر
بگو که شاعران قصیده بخوانند
شب را زود بخواب
که کاترینا و سونامی در راه است
برای کندن چاه
به بردگان سیاه فرمان بده
به شرکت های چند ملیتی
برای بردن نان فرصت نیست
این را به سازمان غله و نان بسپار!
این وقت شب
نشسته ای و به من لبخند می زنی
می دانم
این گونه شعرها خوب نیستند
اما مولای من!
آن کفش های وصله دار هم
مناسب پای حضرت حاکم نیستند!

طنز در موقعیت عربی

امید مهدی نژاد — Sun, 06 May 2012 04:20:00 GMT

راویان گفته‌اند ـ با تخمین ـ
شصت هفتاد سال پیش از این
لب یک دشت خشک لم‌یزرع
خالی از آب و عاری از مرتع
در بیابان غیرحاصل‌خیز
زیر پای همین خلیج عزیز
یک نفر آدم خفیف و ضعیف
لاغر و بویناک و عور و کثیف
کج و کول و فجیع و رقت‌بار
ساده و گیج و ناقص و بیمار
گنگ و بی‌خانمان و صحراگرد
حال او زار و رنگِ رویش زرد
عربِ لاتمیز نامش بود
مذهب جاهلی مرامش بود
روی آیینه‌اش نشسته به زنگ
منزجر از تمدن و فرهنگ
شتری بود و او سوارش بود
خوردن سوسمار کارش بود
صید ماهی کلان‌ترین هنرش
خاک عالم نشسته روی سرش
تازه در عین این سبک‌شأنی
داشت یک ادعای بی‌معنی
هی می‌افراشت کله و گردن
از تفاخر به دین حق کردن
مدعایش ـ که غایت جلبی است
اینکه: اسلام مذهبی عربی است
::

[غافل از این که دین، که دین خداست
جای پایش زمین، زمین خداست
مهبط وحی کل این دنیاست
ظاهراً گرچه عمق آن صحراست
چه بسا تازه این‌که دین خدا
پا گرفته میان آن صحرا
باطنی دارد و سویدایی
معجزی هست یا معمایی
چه بسا نکته خدا این است
به هر آن‌کس که اهل تمکین است
که میان همین گروهِ سفیل
من و اولاد پاک اسماعیل
در حضیض جهنم برهوت
مدلی ساختیم از ملکوت
در چنان خاک بی‌تماشایی
ساختیم آسمان زیبایی
تا ولو دیرباورند همه
زود ایمان بیاورند همه]
::

اینچنین آدمی که وصفش شد
ناگهانی «امیر» شد بیخود
صیدی افتاد ناگهان در تور
زد و یک‌دفعه کار او شد جور
سرِ یک چاه نفت پیدا شد
گره بخت کور او وا شد
کرد انباریِ انرژی نشت
نفت پیدا شد و ورق برگشت
عرض یک شب وفور نعمت شد
گرچه خود بی‌تلاش و همت شد
نفت چون بوش در جهان پیچید
انگلیس آمد و گلش را چید
انگلیس آمد و گرفت خراج
پس بنا کرد باب استخراج
نفت را هی تلمبه می‌کردند
پول‌ها را قلمبه می‌کردند
نرخ بالاست یا که پایین است
پولِ یامفتِ نفت شیرین است
پول‌ها در حساب‌ها جاری
امرا گرد و توپ و پرواری
عَلَم ساختن به پا کردند
نم‌نمک برج‌ها هوا کردند
برج و بازار و قصر و کاخ و هتل
به چهل شکل و در دویست مدل
مردِ لاجان‌تر از نیِ قلیان
گشت فربه چنانکه بوغلتان
آن‌چنان آدمِ مقعر و زار
گشت کم‌کم محدب و پروار
::

این‌چنین آدمی که ذکرش رفت
(مخزن چربی و عصاره نفت)
یک شب از فرط پرخوری خوابید
خواب‌هایی توهم‌آگین دید
دید در خواب (از در عقبی)
روی دریا نوشته «العربی»
ظهر کز خواب نم‌نمک پا شد
خواب خود گفت و عقده‌اش وا شد
::

خوابِ عالیجناب در آن شب
گشت تیتر رسانه‌های عرب
کار خوابش به سایت‌ها که کشید
خبر ماجرا به غرب رسید
جمله دیدند شیخ خل‌خلی است
خواب او اکشن و تخیلی است
جمع گشتند گرد شیخِ مشنگ
حضراتِ معبّرانِ فرنگ
باد کردند توی کعب طرف
از برایش زدند چندی کف
تا به خود اعتماد بیجا کرد
گفت و خود را قشنگ رسوا کرد
گفت و خود را قشنگ رسوا کرد
مسخره در تمام دنیا کرد
::

[ای که ایرانیِ مسلمانی
تو خودت نیز خوب می‌دانی
این جهان کلهم جهان خداست
آب و خاک و هوا از آن خداست
اسم‌ها صدر و ذیل عاریتی است
مثل املاک وقف تولیتی است
لیک با این‌همه حسابی هست
دست‌کم دفتر و کتابی هست
نرود توی چوب هر میخی
هست پیشینه‌ای و تاریخی
حرف را در خلا نباید گفت
نیز پرت و پلا نباید گفت
فلذا زور دارد این‌که کسی
شاهبازی که نه، همان مگسی
ویز ویز اضافه بنماید
برود زود، اگرچه دیر آید
زور دارد که یک عدد جوجو
بخرامد مقابل آهو
یا که موشی به جفتک‌اندازی
با دم گربه‌ای کند بازی
یا امارات خُردِ یک وجبی
هی بگوید خلیج را «عربی»]
::

با چنان ماضی و چنینش حال
چه کنیم از برای استقبال؟!
در حقیقت سخن به طنز نبود
حاجتی واقعاً به طنز نبود
پیش آن ادعای ده غازی
چه نیازی به طنزپردازی؟
شرحی از اتفاق نیت بود
طنزمان طنز موقعیت بود!

حرف حق را گفت، اما در لحاف

محمدکاظم کاظمی — Sun, 29 Apr 2012 10:20:00 GMT

عاقبت زنجیر ما را چون کلاف
بافت محکم این عمو زنجیرباف

بافت محکم این عمو زنجیرباف
بعد از آن افکند پشت کوه قاف

برّه ها فکری برای خود کنید
چون شبان و گرگ کردند ائتلاف

اینک این ماییم، نعشی نیمه جان
کرکسان گِردِ سر ما در طواف

ما ضعیفان تا چه مُرداری کنیم
پهلوانان را که اینجا رفت ناف

آن یکی صد فخر دارد بر کلاه
گرچه بی شلوار شد روز مصاف

آن یکی دیگر به آواز بلند
حرف حق را گفت، اما در لحاف

آن یکی دیگر به صد مردانگی
می کند تا صبح، عین و شین و قاف

آن دگر مانده است تا روشن شود
فرق آب مطلق و آب مضاف

کارگاه آسمان تعطیل باد
تا که برگردد جناب از اعتکاف

الغرض مثل برنج تازه دم
در چلوصاف کسان گشتیم صاف

جهد مردان عمل کاری نکرد
مرحبا بر همت مردان لاف

*عمو زنجیرباف، بازی ای است کودکانه در هرات و شاید دیگر جایها نیز، توام با چنین گفت و گویی: «عمو زنجیر باف؟/ بله/ زنجیر مه بافتی؟/ بله/ پشت کوه قاف انداختی؟/ بله...» این شعر در هنگام سرایش ربطی داشت به لویه جرگه ی سال1382 و تصویب قانون اساسی افغانستان در این جرگه

عشق من سینمای «ده نمکی» است

سعید بیابانکی — Sun, 29 Apr 2012 09:55:00 GMT

حاج قربان علی! سلام علیک
پسر جان علی! سلام علیک

نام بنده غلام می باشد
خدمتم هم تمام می باشد

رشته ام هست کارگردانی
ولی از منظر مسلمانی

چند سالی است در بلاد فرنگ
طی یک ارتباط تنگاتنگ

با اجانب شبانه محشورم
چه کنم؟ از بلاد خود دورم

دشمنم با سکانس های لجن
مرگ بر سینمای مستهجن

راستی از دهات مان چه خبر؟
از رفیقان لات مان چه خبر؟

گاوها و خران تان خوب اند؟
همسر و دختران تان خوب اند؟

چه خبر از نگار من، گلنار؟
لعبتی زیر چادر گل دار

اخوی ها چطور می باشند؟
باز هم تخم کینه می پاشند؟

عمه ها، خاله ها همه خوب اند؟
گاو و گوساله ها همه خوب اند؟

راستی، حال دردسر دارید؟
از سیاست شما خبر دارید؟

از شب و شعر و شاعری چه خبر؟
راستی، از «جزایری» چه خبر؟

نان سر سفره ها فرستادند؟
راستی، پول نفت را دادند؟

کسی آنجا نیوز می خواند؟
«افتخاری» هنوز می خواند؟

«خادم»این بار کُشتی اش را برد؟
حسنی ، «کوله پشتی »اش را برد؟

رفته آیا به سمت بهبودی
حرکات «سهیل محمودی»؟

درج این نکته هست قابل ذکر
نیستم بنده هیچ روشنفکر

گرچه من چارقل نمی خوانم
«شاملو» هم به کل نمی خوانم

شعر اهل قبور هم ایضاً
بوف بینا و کور هم ایضاً

من مجلات زرد می خوانم
من سگ ول نگرد می خوانم

کار کی با «براهنی» داریم
ما که «نسرین ثامنی» داریم؟

«خاتمی، ماتمی» مرا سننه
یا «کیارستمی» مرا سننه

گاه و بیگاه، سینما بد نیست
اندکی حاتمی کیا بد نیست

سینمای یه قل دو قل خوب است
«ایرج قادری» به کل خوب است

رشته ی من ز بیخ و بن الکی است
عشق من سینمای« ده نمکی» است

جان من، حرف مفت را ول کن
فکر ما باش و فکر این دل کن

چقدر صاف و ساده اید هنوز؟
شوهرش که نداده اید هنوز؟

پس پریشب باهاش چت کردم
جان قربان علی، غلط کردم

به خدا وب نداشتیم اصلاً
عربی می نگاشتیم اصلاً

انت فی قلبی، ایها الگلنار
فقنا ربنا عذاب النار

حُبّک فی عروق در جریان
همه حتی الورید و الشریان

انت فی چادری، شبیه هلن
فتشابه بسوفیای لورن

عشق ما هست سمعی و بصری
به خدا عین حوزه ی هنری

من هم اینجا به کار مشغولم
در پی جمع کردن پولم

رانت خواری نمی کنم اصلاً
خرده کاری نمی کنم اصلاً

گر چه این سرزمین پُر از کفر است
به خدا آک مانده ام در بست

یادتان هست در شلوغی ها
با زنان دست داد آن آقا؟

همه جا داشت بلبشو می شد
مملکت داشت زیر و رو می شد

گر چه آن زن عزیز شد دستش
ولی آن مرد جیز شد دستش

نامه، اینجا به بعد شطرنجی است
به گمانم که قافیه گنجی است

بگذریم، از دهات می گفتیم
از خر مش برات می گفتیم

راستی، جان علی خرش زایید؟
کل حسن زن برادرش زایید؟

چه خبر از صفای گندمزار؟
نه ولش کن، دوباره از گلنار

بنویسیم و حال و حول کنیم
وقت آن است ما قبول کنیم

مملکت زوج خوب می خواهد
زن و مردی بکوب می خواهد

دست در دست هم نهند زیاد
میهن خویش را کنند آباد

هی به همدیگر اعتماد کنند
جمعیت را فقط زیاد کنند

غرض از این بیاض طولانی
دو کلام است و نیک می دانی:

مادرم می رسد به خدمت تان
هم سلامی و هم زیارت تان

گفته ام حلقه ای بیارد او
سنگ بر بافه ای گذارد او

تا غلام از فرنگ برگردد
مهر گلنار بیشتر گردد

چند خطی برای من کافی است
حاج قربان! زیاده عرضی نیست

پاسخ نامه

اول نامه ام، به نام خدا
هست قربان علی غلام خدا

جانم! اینجا که نامش ایران است
کارگردان شدن که آسان است

ای جوانِ جعلّقِ بی عار!
رفته ای در دیار استکبار؟

با تو ام، ای جوان دخترباز!
پسر صادقِ سماورساز!

از همان ابتدا شناختمت
تو بگو از کجا شناختمت

نامه ات چون نداشت بسم الله
گفتم:« این هست کافری گمراه»

تو اگر« شاملو» نمی خوانی
اسم او را چطور می دانی؟

توی ایران ادیب خیلی هست
مثلاً «مهدی سهیلی» هست

آن همه شعرهای بامفهوم
نور بارد به قبر آن مرحوم

تو در آن سوی تنبلی کردی
انقلابات مخملی کردی

با تو ام، ای جوان مسئله دار!
دست از روستای ما بردار

درس پر زرق و برق می خوانی
رفته ای غرب و شرق می خوانی؟

راستی، دختر چو دسته گُلم
ترگل و ورگل و تپل مپلم

فکر یک آب و نان بهتر کرد
رفت از این روستا و شوهر کرد!

شعرم چقدر پیام دارد

عباس احمدی — Sun, 29 Apr 2012 09:44:00 GMT

آن کس که به دست وام دارد
در بورس دو صد سهام دارد

اوقات فراغتش زیاد است
ده دیش به پشت بام دارد

همواره سری درون سایتِ
سه نقطه و دات کام دارد

بر دیدنِ فیلم های سیما
البته هم التزام دارد

گه محو جوانیِ زلیخاست
گه کف به لب از قطام دارد

ویلای فراخ در لواسان
که مرغ و خروس و دام دارد

کابینت «ام . دی. اف» ندارد
اما سندِ به نام دارد

آنجا همه روزه با نگارَش
دیم دام دارادام دارام دارد

ده مدرک دکترا و ارشد
از کالج داش غلام دارد

از بس که لیاقتش زیاد است
چندین پُست و مقام دارد

حاجت به بیان نباشد البت
کاین پست، علی الدوام دارد

خسته شده بس که رفته عُمره
عزم سفر سیام دارد

خود از اثرات اسکناس است
گر حرمت و احترام دارد

نه لَنگِ عواید حلال است
نه وحشتی از حرام دارد

این شخصِ شخیص اگرچه طشتی
افتاده ز روی بام دارد

با این همه باز اعتباری
در قاطبه ی نظام دارد

از«خیل خواص بودن »ش را
از صدقه سر عوام دارد

از لطف خدا به اهل فقر است
این ملک اگر قوام دارد

خواننده ی خوب! حال کردی؟
شعرم چقدر پیام دارد

معذرت خواهی ز حافظ می کنیم

عباس احمدی — Sun, 29 Apr 2012 07:24:00 GMT

شاعریم و از پی الهام ها
می رویم و گوشه ای کز می کنیم

ما برای گفتن یک شعر طنز
هی عبور از خط قرمز می کنیم

مثل آن خواننده ی غیرمجاز
کی تقاضای مجوّز می کنیم

لاجرم چون اکثر ایرانیان
همدگر را خوب سنتز می کنیم

ابتدا داروی مسهل می خوریم
بعد از آن خواهش ز قابض می کنیم

ما به ظاهر مومنیم و کار زشت
پشت پرده –مثل واعظ- می کنیم

اتفاقی، زیر چشمی یک نظر
بر جینیفر خان! لوپز می کنیم

در سیاست دکترین داریم ما
پول ها ما صرف این تز می کنیم

چای می نوشیم با شیخ عرب
دعوی هَل مِن مبارز می کنیم

گر خلیج فارس را نامد عرب
نفت در حلق معارض می کنیم!

پاچه خواری می کنیم از کاسترو
چند ماچ از هوگو چاوز می کنیم

با پوتین عهد اخوت بسته ایم
باج دادن هست جایز، می کنیم

مشکلات مملکت خالی سرِ
این قلم بر دست مغرض می کنیم

هر کسی گوید به زشتی هجو ما
ما درونش چند پونز می کنیم!

بعد از انشای چنین شعری قبیح
معذرت خواهی ز حافظ می کنیم

این اواخر منّت داماد می باید کشید

عباس احمدی — Sun, 29 Apr 2012 07:17:00 GMT

از جفای روزگاران داد می باید کشید
نعره می باید زد و فریاد می باید کشید

پیشترها ناز می کردند دخترها ولی
این اواخر منّت داماد می باید کشید

کرده شیرین شوهر و فرهاد فکر خودکشی است
تیشه را از دست این فرهاد می باید کشید

بر عراق و ملک افغان، بذل و بخشش حال داد
نقشه بهر زنگبار و چاد می باید کشید

بیدلانه عاشقان در حیرت آباد عدم
چند بستی نشئه ایجاد می باید کشید

در سمیناهار بردارید از ته دیگ، دست
بعد از اتمام غذا سالاد می باید کشید

وقت تعطیلات در ایران به شدت اندک است
عید را تا اول خرداد می باید کشید!

این همه از دست حوزه می کشیدم بس نبود
حال از بنیاد و از ارشاد می باید کشید

بچه ی فامیل دیشب فرش ما را خیس کرد
پوشک از پاهای آن نوزاد می باید کشید

درس خواندن در پیام زور از بس کشککی است
منت از دانشگه آزاد می باید کشید

پنجِ ما را داد ده استاد و درسم پاس شد
دستمال این چنین استاد می باید کشید

خدمت خلق کی کنم، با تو به سر نمی شود

عباس احمدی — Sun, 29 Apr 2012 07:10:00 GMT

با همگان به سر شود، با تو به سر نمی شود
باعث درد سر شود، با تو به سر نمی شود

با تو اگر به سر شدی، کی شکم این قدر شدی
کی همه خلق، خر شدی، با تو به سر نمی شود

آفت باغ من تویی، درد چماق من تویی
موی دماغ من تویی، با تو به سر نمی شود

هان تو مبین که ساده ام، رشوه زیاد داده ام
سرور و آقا زاده ام، با تو به سر نمی شود

بی تو جزایری شوم، تاجر ماهری شوم
مومن ظاهری شوم، با تو به سر نمی شود

پارتی و نفت و چاه پَر، قاضی دادگاه پر
از سرتان کلاه پر، با تو به سر نمی شود

گاه هوای ری کنم، گه هوس دبی کنم
خدمت خلق کی کنم، با تو به سر نمی شود

با تو نه مفخوری خوش است با تو نه کرکری خوش است
با تو همین طوری خوش است، با تو به سر نمی شود

معترض رانت مشو، مانع پورسانت مشو
فلسفه ی کانت مشو، با تو به سر نمی شود

دست گرفته ای، تا بکنی مرا عدم
پای تو را کنم قلم، با تو به سر نمی شود

حبّذا دانه درشتان همه ول می گردند

عباس احمدی — Sun, 29 Apr 2012 07:03:00 GMT

«شعله انفس و آتش زنه ی آفاق است
غم قرار دل سودا زده ی عشاق است»فاضل نظری

گاز شش شعله و آتش زنه ی چخماق است
این پدر سوخته خوب است و دماغش چاق است

بینی اش چاه قنات است و ته اش پیدا نیست
بس که انگشت اشاراتش در اعماق است

گر چه در پشت رونیز است، بسی ناچیز است
بویش از صد قدمی قابل استنشاق است

بعد یک عمر ترانزیت دگر آموخته است
مایه، گنجی است که افزونی اش از قاچاق است

جامِ می، نزدِ من آورد و بدان لب نزدم
چون که مستوجب هشتاد عدد شلاق است

مشکلی در همه این ملک علی القاعده نیست
مشکلی نیز اگر هست علی الاطلاق است

حبّذا دانه درشتان همه ول می گردند
آن که زندان برود سارق یک قالپاق است

خارجم از رده کن، بلکه به تو وام دهند
مثل یک خودروی فرسوده دلم اوراق است

اخوی رانت بخور، رشوه بده، حال بکن
آن که البته به جایی برسد قالتاق است!

گمنام ماند تا نکند تیتر یک شود

عباس احمدی — Thu, 26 Apr 2012 05:31:00 GMT

محکم فشرد توی دو دستش کلاش را
نشنیده بود نعره ی آماده باش را؟

نشنیده بود یا که نمی خواست بشنود
هشدارهای هرزه ی عقل معاش را

پلکی نزد مباد که سدّی بنا شود
تندآب رودخانه ی خونِ خراش را

وردی نخواند تا که گلستان کند او
این آتش شرر زده بر هر دو پاش را

با موج انفجار به دریا زد و چشید
در سکر زخم، نشئه ی این ارتعاش را

گمنام ماند تا نکند تیتر یک شود
پس زد صدای شاتر و برق فلاش را

می خواست تا نماند و می خواست ننگرد
اسراف و حیف و میل و بریز و بپاش را

آمد به خواب مادرش و با گلایه گفت:
این سنگ قبر مرمری خوش تراش را...

نذر نکردند و شفا یافتند

عباس احمدی — Thu, 26 Apr 2012 05:18:00 GMT

کاش از آغاز نمی تافتند
تافته ای را که جدا بافتند

بوالهوسانی که به جادوی پول
نذر نکردند و شفا یافتند

جنگ که آمد همه بگریختند
سوی غنایم یله بشتافتند

پلّه شان شانه ی مستضعفان
اول چیزی است که دریافتند

چشم به آن دهکده بردوختند
روی از این جامعه برتافتند

گرده ی ما بود که خنجر زدند
سینه ی ما بود که بشکافتند

از ابتدا درست نبود انتصاب تان

عباس احمدی — Thu, 26 Apr 2012 04:34:00 GMT

پنهان نبوده سابقه های خراب تان
از ابتدا درست نبود انتصاب تان

پیداست از سبیل شما که نبوده است
یک روز هم بدون غذا اعتصاب تان

با گرگ های کوفه یقین مو نمی زنید
روزی اگر ز چهره بیفتد نقاب تان

با انقلاب زخمی این پابرهنه ها
فرسنگ هاست فاصله انقلاب تان

خواهیم دید سدّ تساهل چو بشکند
ریزد به دره های خیانت پساب تان

چرخیده است قبله نمای نیازتان
از خانه ی خدا به سوی تختخواب تان

از اسب و اصل هر دو می افتند عاقبت
این چاکرانِ قاطر پا در رکاب تان

دیگر به حرف و پند، شما را چه حاجت است
وقتی که معجزات نکرده مجاب تان

گر چه جنازه اید ولی این حساب نیست
باری هنوز مانده حساب و کتاب تان